Δώδεκα πράγματα που πρέπει να ξέρουμε για τη δικτατορία του Μεταξά (Α)

1) Πώς φτάσαμε στην 4η Αυγούστου 1936; Το βενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935 αποτυγχάνει και το Νοέμβριο επιστρέφει στην Ελλάδα ο βασιλιάς Γεώργιος Β'. Οι βενιζελικοί αποδέχονται την παλινόρθωση του μονάρχη με αντάλλαγμα την αμνήστευση των κινηματιών.
Το Κόμμα των Φιλελευθέρων στηρίζει την κυβέρνηση Δεμερτζή, με υπουργό στρατιωτικών των Ιωάννη Μεταξά. Όταν πεθαίνει ο Δεμερτζής, η Βουλή με συντριπτική πλειοψηφία αποφασίζει στις 26 Απριλίου 1936 την ανάθεση της εξουσίας στον Μεταξά και τη διακοπή των εργασιών της μέχρι της 30 Σεπτεμβρίου.
Στις 4 Αυγούστου 1936 ο Μεταξάς, με τη συνεργασία του Βασιλιά και πρόσχημα τον "κομμουνιστικό κίνδυνο", διαλύει οριστικά τη Βουλή και αναστέλλει τα άρθρα του Συντάγματος που αναφέρονταν στα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες. Η δικτατορία αρχίζει...
2) Η δικτατορία Μεταξά δεν ήταν στρατιωτική. Ο στρατός στήριζε το καθεστώς αλλά δεν κυβερνούσε όπως την επταετία 1967-1974. Ο Μεταξάς ήταν συνειδητά αντικοινοβουλευτικός, αντιδημοκρατικός και αντιφιλελεύθερος.
3) Το καθεστώς είχε δύο βασικούς πόλους εξουσίας: α) τον Βασιλιά Γεώργιο, που έλεγχε τον στρατό, την εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις της χώρας. Ήταν πιστός φίλος της Αγγλίας. β) τον Μεταξά που έλεγχε την προπαγάνδα, τους μηχανισμούς καταστολής και την εσωτερική πολιτική.
4) Η χώρα από το 1932 ήταν επίσημα χρεοκοπημένη και εξαρτημένη απ' την Αγγλία. Βρετανοί ομολογιούχοι κατείχαν το 70% του εξωτερικού μας χρέους. Οι Άγγλοι έλεγχαν το δίκτυο τηλεπικοινωνιών της χώρας με το εξωτερικό, τον ηλεκτροφωτισμό και της ηλεκτρικές συγκοινωνίες της Αθήνας καθώς και το εργοστάσιο συναρμολόγησης πολεμικών αεροπλάνων στο Φάληρο.
Μέχρι το φθινόπωρο του 1940 η Αγγλία, στα πλαίσια της πολιτικής του "κατευνασμού", υποχρέωσε την Ελλάδα να μην προκαλεί την Ιταλία. Γι' αυτό και ο Μεταξάς απέκρυψε την εθνικότητα του υποβρυχίου που βύθισε την "Έλλη".
5) Το καθεστώς Μεταξά στοχοποίησε εξ αρχής τους κομμουνιστές. Στις 20 Αυγούστου 1936 συνέλαβε τον Γ.Γ. του ΚΚΕ, Ζαχαριάδη, και σε μικρό χρονικό διάστημα εκτόπισε 1000 περίπου στελέχη του κόμματος κι άλλους 350 έκλεισε σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Ο υφυπουργός Ασφαλείας Κωνσταντίνος Μανιαδάκης κατόρθωσε στις αρχές του 1939 να δημιουργήσει "δικό του" ΚΚΕ που εξέδιδε και τον "δικό του" Ριζοσπάστη! Την περίοδο αυτή ο παράνομος μηχανισμός του ΚΚΕ σχεδόν διαλύθηκε.
Ο Μανιαδάκης υπήρξε αργότερα βουλευτής Κορινθίας της Καραμανλικής ΕΡΕ...

Λίγα λόγια για τον Καραμανλή...

Η πολιτική καριέρα του Καραμανλή διακρίνεται σε τρεις περιόδους:
1) Στην πρώτη κυβερνητική του θητεία 1955-1963.
Ήταν η εποχή της "κολοβής δημοκρατίας"! Πολύς κόσμος υπέφερε απ' τις πολιτικές διακρίσεις και τα "πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων".
Η μισή Ελλάδα είχε το κεφάλι σκυμμένο κι η άλλη μισή υψωμένο με προκλητικό θράσος, συχνά με ιδιοτελή χυδαιότητα, με βαναυσότητα και πρόκληση.
Την ίδια, όμως, περίοδο η χώρα μας κατέβαλε μια πρωτοφανή προσπάθεια για οικονομική και κοινωνική ανοικοδόμηση.
Η προσπάθεια αυτή πήρε το χαρακτήρα "παλλαϊκού κινήματος" που, ως ένα βαθμό, ένωσε τους νικητές και τους ηττημένους του εμφυλίου.
Και στην προσπάθεια αυτή ο Καραμανλής έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτό πρέπει να του το αναγνωρίσουμε.
2) Στην δεύτερη κυβερνητική του θητεία 1974-1980.
Τότε μπήκαν οι βάσεις της σημερινής μας χρεοκοπίας. Μια κλίκα βιομηχάνων παίρνουν απ' τις κρατικές τράπεζες θαλασσοδάνεια, στήνουν μη βιώσιμες επιχειρήσεις που σε λίγο τις πασάρουν στο κράτος. Είναι οι γνωστές μας "προβληματικές"!
Ταυτόχρονα κρατικοποιούνται τα πάντα (Εμπορική Τράπεζα, διυλιστήρια, αστικές συγκοινωνίες, Ολυμπιακή Αεροπορία κλπ). Όλ' αυτά που τόσα χρόνια "ρούφηξαν" το καταπέτασμα...
Μας έβγαλε προσωρινά κι απ' το ΝΑΤΟ, κάτι που εκμεταλλεύτηκαν οι Τούρκοι για να ανατρέψουν την ελληνική αεροπορική υπεροχή στο Αιγαίο.
Αυτή, όμως, είναι η μια όψη του νομίσματος. Γιατί την ίδια περίοδο ο Καραμανλής έπαιξε με μεγάλη επιτυχία το "ευρωπαϊκό χαρτί".
Μας έβαλε στην ΕΟΚ, πέτυχε την ομαλή μετάβαση απ' τη δικτατορία στη δημοκρατία, νομιμοποίησε το ΚΚΕ και, το σπουδαιότερο, έδιωξε οριστικά τους Βασιλιάδες.
Κακά τα ψέματα. Η Δημοκρατική Παράταξη είχαμε διώξει πολλές φορές στο παρελθόν το Βασιλιά. Αλλά πάντα αυτός επέστρεφε πιο δυνατός.
Το οριστικό παλούκι στην καρδιά των βρυκολάκων το έχωσε η ίδια η Δεξιά! Πρώτα η Χούντα, τον Δεκέμβρη του 1967, που έδιωξε τη βασιλική οικογένεια, και στη συνέχεια ο Καραμανλής με το Δημοψήφισμα τον Δεκέμβρη του 1974...
3) Στις δύο θητείες του στην Προεδρία της Δημοκρατίας: 1980-1985 και 1990-1995.
Η δεύτερη δεν αντέχει καμία κριτική. Ήταν ογδόντα φεύγα, είχε κουφαθεί εντελώς και ξεμωραθεί... ήταν για λύπηση.
Αλλά και στην πρώτη, η συμπεριφορά του δεν ήταν αντάξια του θεσμού. Απαιτούσε, ουσιαστικά, απ' τον Αντρέα συγκυβέρνηση. Ήθελε να έχει λόγο στις προαγωγές των στρατιωτικών και σε όσα νομοσχέδια θεωρούσε ο ίδιος "σημαντικά". Επιπλέον απαιτούσε να μην ασκείται καμία κριτική στους όρους εισόδου μας στην ΕΟΚ.
Ο Καραμανλής ως Πρόεδρος Δημοκρατίας ήθελε να συμπεριφέρεται ως "εκλεγμένος Βασιλιάς"...

Μεγάλοι μπατακτσήδες οι «Ελληναράδες»...

«Ελληναράδες» υπήρχαν σε όλες τις περιόδους της ιστορίας μας!
Στα τέλη του 19ου αιώνα τους έλεγαν «ελληνοκόπους». Κι όπως έγραφε τότε η εφημερίδα «Παλιγγενεσία» ... «το επάγγελμα του πατριώτου είναι το φθηνώτερον όλων, ενίοτε και το καρποφορώτερον»!
Και τότε η χώρα ήταν έτοιμη να χρεωκοπήσει. Και κάποιοι «ελληναράδες» της εποχής ζητούσαν να κάνουμε παύση πληρωμών!
Ακριβώς όπως κάνει σήμερα η Κανέλλη. Που ζητάει να χρεωκοπήσουμε και να φεσώσουμε τις ξένες τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία του κοσμάκη σε Ευρώπη και Αμερική! Και μαζί μ’ αυτούς ας πεθάνουμε κι εμείς! Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων!
Όμως, εκτός από Ελληναράδες και Ελληνοκόπους, η χώρα μας κατοικείται κι από Έλληνες. Οι οποίοι, όπως και τώρα έτσι και τότε, δεν θέλουμε ν’ ακούμε καν για χρεοκοπία!
Ας δούμε τι έλεγε στη Βουλή ο βουλευτής Ευταξίας τον Γενάρη του 1893:
«Εις την χρεωκοπίαν, κύριοι, περίεπεσον μέχρι τούδε έθνη άνευ εθνικών παραδόσεων, άνευ εθνικής αποστολής, άνευ μέλλοντος. Θέλετε να εξομοιωθεί προς αυτάς η Ελλάς, η έχουσα τόσον ευκλεείς εθνικά παραδόσεις;
Ελληνοκοπία του χειρίστου είδους είναι όταν έρχεται τις και θέλη να εξεγείρη και υποθάλψη τα ταπεινότατα και αγενέστατα των ενστίκτων του λαού, όταν λέγει προς αυτόν: εδανείσθης τα χρήματα των άλλων; Καταχράσθητι αυτά, γενού επιλήσμων των υποχρεώσεών σου προς τους δανειστάς, γενού επιλήσμων του καθήκοντος της τιμής...».

Πολιτικοί στο εδώλιο...

Το μεγαλύτερο σκάνδαλο όλων των εποχών θα είναι αν μείνουν ατιμώρητοι όλοι αυτοί που μας οδήγησαν ως εδώ, απ΄το 1974 ως σήμερα.
Από κείνους που κρατικοποιούσαν ό,τι περπατούσε, κολυμπούσε και πετούσε, μέχρι τούτους τους ανερμάτιστους που κυριολεκτικά άλλα λεν σήμερα κι άλλα αύριο.
Για να χαλαρώσουμε λίγο, μέρα που ’ναι, αν και δεν το βλέπω, ας ρίξουμε μια ματιά σε κάποιους λαδιάρηδες πολιτικούς που έκατσαν στο εδώλιο, ή τη σκαπούλαραν φτηνά, κατά την προπολεμική περίοδο.
Αν δεν κάνω λάθος, η πρώτη περίπτωση Υπουργού που ήρθε στη Βουλή για σκάνδαλο ήταν του επί των Οικονομικών Νίκου Πονηρόπουλου (τυχαίο;) το 1847.
Κατηγορήθηκε για κατάχρηση δημόσιας περιουσίας και πλαστογραφία ως προς την τιμή των σιτηρών.
Τελικά, οι συνάδελφοί του τον «απάλλαξαν» με ψήφους 60-49!
Δεύτερος ήταν ο Υπουργός Στρατιωτικών Μιχαήλ Σπυρομίλιος, το 1851-1853. Μεταξύ άλλων, κατηγορήθηκε γιατί χρησιμοποίησε οικοδομικά υλικά απ’ την κατεδάφιση του δημόσιου κεραμείου για να χτίσει το σπίτι του!
Κι αυτόν τον «απάλλαξαν» οι συνάδελφοι.
Το 1875 καταδικάσθηκαν οι Υπουργοί Δικαιοσύνης και Εκκλησιαστικών γιατί δωροδοκήθηκαν από τρεις διαφορετικούς δεσποτάδες προκειμένου να πιέσουν τη Σύνοδο να τους εκλέξει Αρχιεπισκόπους!
Την ίδια χρονιά παραπέμφθηκε σε δίκη όλη η κυβέρνηση Βούλγαρη για πλαστογραφία και αλλοίωση εκλογικού αποτελέσματος!
Το 1891 παραλίγο να παραπεμφθεί ο Τρικούπης γιατί διέθεσε μέρος του ληφθέντος εξωτερικού δανείου για μη προβλεπόμενους σκοπούς...
Το 1930 καταδικάσθηκε σε δυο χρόνια φυλάκιση ο Θόδωρος Πάγκαλος για παράβαση του νόμου περί Χρηματιστηρίου και γιατί παραχώρησε παράνομα άδεια λειτουργίας καζίνου στην Ελευσίνα στον Δ. Κοτζαμάνη (άλλη διαβολική σύμπτωση κι αυτή!)!
Ο Πάγκαλος ξαναμπήκε φυλακή αμέσως μετά την απελευθέρωση το 1944 γιατί ήταν αυτός που εισηγήθηκε στον Ράλλη να ιδρύσει τα Τάγματα Ασφαλείας επί Κατοχής...
Σταματάμε εδώ υπενθυμίζοντας πως παραλίγο να παραπεμφθούν σε δίκη και οι πρωθυπουργοί Ελευθέριος Βενιζέλος, Κωνσταντίνος Καραμανλής και Αντρέας Παπανδρέου!

Πόσα Μνημόνια θ’ ακολουθήσουν ακόμη;

Τρεις μόνο αριθμοί φτάνουν για να δείξουν πώς φτάσαμε στο τωρινό μας χάλι. Δεν τους θυμάμαι απέξω, αλλά αμέσως θα καταλάβετε τι εννοώ. Ρίξτε, λοιπόν, μια ματιά και συγκρίνετε:
α) το ποσοστό μείωσης της Εθνικής μας Παραγωγής
β) την άνοδο του Βιοτικού μας Επιπέδου
γ) το ύψος του ιδιωτικού και, κυρίως, του Δημοσίου Χρέους μας.
Όσο για τον πρωθυπουργό μας, πρέπει, επιτέλους, να μας δώσει μερικές απαντήσεις χωρίς μισόλογα και φιοριτούρες:
α) γιατί φτάσαμε στο Δεύτερο Μνημόνιο;
β) τι και, κυρίως, ποιοι ευθύνονται για την αποτυχία του Πρώτου;
γ) με το Δεύτερο τελειώνει η περιπέτεια, ή έχουμε και συνέχεια;
Και κλείνω με τους «Αγανακτισμένους»:
Ας υποθέσουμε πως θριαμβεύουν και πως κυβέρνηση και τρόικα φεύγουν νύχτα με το ίδιο ελικόπτερο. Και οι βουλευτές εξαφανίζονται!
Και μετά τι;
Κάποιοι θα πρέπει να σχηματίσουν κυβέρνηση. Και ν’ αντιμετωπίσουν τα γνωστά μας προβλήματα.
Κάποιος θα πρέπει την επόμενη μέρα να μεριμνήσει για να πληρωθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα λοιπά έξοδα.
Και, μάλιστα, χωρίς Δάνεια, χωρίς Συμμάχους και χωρίς Νομισματικά Ταμεία...

Το Μνημόνιο 1 το στηρίξαμε! Αυτό ΠΟΤΕ!

Και για να εξηγούμαστε: το Μνημόνιο 1 δεν τα στηρίξαμε ούτε από μαζοχισμό ούτε από ... λατρεία για τον ανερμάτιστο Γιώργο! Το κάνουμε μόνο για δυο λόγους:
α) Γιατί τρέμουμε τη χρεωκοπία.
β) Γιατί δεν υπήρχε άλλη σοβαρή εναλλακτική πρόταση.
Ή, μάλλον, υπήρχαν δύο. Ας τις δούμε:
α) Η πρώτη εναλλακτική πρόταση είναι της Αριστεράς. Να αρνηθούμε τα χρέη μας και να ζήσουμε μόνοι μας, αξιοπρεπείς και ήρωες! Ωραίοι ως Έλληνες! Είναι το πολυπαιγμένο τελευταία επιχείρημα της αυτάρκειας. Που, όμως, θα μειώσει το βιοτικό μας επίπεδο κατά 50% τουλάχιστον, και θα μας βυθίσει σε μόνιμη υπανάπτυξη. Θα γίνουμε Αλβανία του Χότχα και Βόρεια Κορέα των Κιμ...
β) Η δεύτερη πρόταση είναι του Σαμαρά. Που του βρήκαν οι επικοινωνιολόγοι μια ωραία λεξούλα, την «επαναδιαπραγμάτευση», που την περιφέρει δω κι εκεί, καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση πως θα απαλλαγούμε απ’ τα δεινά του Μνημονίου, για να μαζέψει ψηφαλάκια.
Δεν μας λέει όμως ούτε ποια ακριβώς σημεία του Μνημονίου θα επαναδιαπραγματευτεί ούτε τι θα γίνει αν οι δανειστές μας δεν δεχτούν την επαναδιαπραγμάτευση. Θα μας οδηγήσει στην πτώχευση ή θα εφαρμόσει τη μνημονιακή πολιτική που θεωρεί «καταστροφική»;
Η πρόταση της Αριστεράς μπορεί να είναι μουρλή, αλλά είναι εφαρμόσιμη. Ναι! Μπορούμε να αυτοκτονήσουμε οποιαδήποτε ώρα και στιγμή θέλουμε...
Η πρόταση, όμως, του Σαμαρά είναι εντελώς παράλογη και ανεδαφική. Προσπαθεί να μας «πουλήσει» κάτι που δεν υπάρχει. Όλοι στην Ε.Ε. και στο ΔΝΤ το έχουν ξεκαθαρίσει: επαναδιαπραγμάτευση δεν γίνεται!
Και πολύ λογικό μου φαίνεται. Αν αρχίσουν οι «επαναδιαπραγματεύσεις» των χρεοκοπημένων χωρών το σύστημα θα κινδυνεύσει όχι τόσο από οικονομική όσο από πολιτική κατάρρευση. Αναφέρω ενδεικτικά δύο παραδειγματάκια:
α) οι κεντροδεξιές κυβερνήσεις των κεντρικών και βορειοευρωπαϊκών χωρών δεν πρόκειται να σταθούν ούτε μέρα αν αρχίσουν να κάνουν «χάρες» στην Ελλάδα. Οι λαοί και τα κοινοβούλιά τους «βράζουν» κάθε φορά που πρέπει ν’ αποφασίσουν νέα δάνεια για τις «σπάταλες χώρες»!
β) ο πρόσφατα εκλεγμένος κεντροδεξιός πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, όχι μόνο δεν υποσχέθηκε «επαναδιαπραγμάτευση» του Μνημονίου που υπέγραψε ο προκάτοχός του σοσιαλιστής Σώκρατες, αλλά υποσχέθηκε «ακόμα σκληρότερα μέτρα, για να μην γίνουμε Ελλάδα»! Φανταστείτε τι έχει να γίνει στην Πορτογαλία αν η Ελλάδα πετύχει την «επαναδιαπραγμάτευση». Στην κρεμάλα θα τον στείλουν τον δόλιο τον πρωθυπουργό τους...
Γι’ αυτό φωνάζαμε: η μόνη λύση που είχαμε ήταν μια κυβέρνηση που θα εφάρμοζε αποτελεσματικά το Μνημόνιο!
Όμως, το Μνημόνιο 2 μας ΕΞΟΝΤΩΝΕΙ! Τόσο απλά!
Οπότε είναι για μας θέμα επιβίωσης πλέον...

Ο ανασχηματισμός ήταν η λιγότερο κακή επιλογή του Γιώργου!

Η κυβέρνηση το 2010 τα κουτσοβόλεψε.
Έκανε και την «περαιωσούλα» της, βούλωσε κάμποσες τρύπες κι έδειξε να «το έχει»...
Όλοι ξέραμε πως το 2011 θα ήταν η «χρονιά του διαβόλου»!
Αλλά αποδείχθηκε τρις χειρότερο...
Η ανεργία θέριεψε, τα έσοδα κατέρρευσαν, όλοι οι στόχοι της κυβέρνησης έπεσαν έξω με αναμφισβήτητη ευθύνη του οικονομικού της επιτελείου (δεν το συζητάμε πως έπρεπε ν’ αλλάξει εκ θεμελίων).
Και σα να μην έφταναν όλ’ αυτά, ο πρωθυπουργός έδειχνε να χάνει τον έλεγχο του υπουργικού του συμβουλίου και της κοινοβουλευτικής του ομάδας!
Το πράγμα δεν πήγαινε άλλο. Τρεις λύσεις υπήρχαν: εκλογές, πολυκομματική κυβέρνηση, ριζικός ανασχηματισμός.
Προσωπικά νομίζω πως ο Γιώργος επέλεξε τη λιγότερο κακή λύση. Γιατί:
α) Με τον καφρισμό που μας δέρνει, τυχόν συνεργασία των δυο μεγάλων κομμάτων θα πυροδοτούσε διαλυτικές τάσεις στο εσωτερικό τους! Ο Γιώργος θα κατηγορούνταν πως «έφερε τη Ν.Δ. στην εξουσία» κι ο Σαμαράς πως «υπέκυψε στις πιέσεις της τρόικας»...
β) Σε μια κυβέρνηση συνεργασίας αλά ελληνικά, όλοι θα προσπαθούσαν να βάλουν τρικλοποδιά στο διπλανό τους και να βρεθούν σε πλεονεκτικότερη θέση την «επόμενη ημέρα». Το προηγούμενο της «οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα» τα λέει όλα...
γ) Η συνεργασία Γιώργου-Αντώνη, με τη στήριξη και του ΛΑΟΣ, θα είχε ως συνέπεια η αντιπολίτευση να μονοπωλείται απ’ το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ! Δηλαδή απ’ τα δυο κόμματα που συνειδητά επιδιώκουν τη διάλυση της χώρας για να μαζέψουν «κανένα ψηφαλάκι»! Αυτό και μόνο αποτελεί πολιτειακή εκτροπή!
δ) Αν γίνουν τώρα εκλογές, είτε δεν θα προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση, οπότε θα γευτούμε όλα τα παραπάνω, είτε θα βγει πρωθυπουργός ο Σαμαράς. Με το σύνθημα της «επαναδιαπραγμάτευσης». Ένα σύνθημα που είναι πέρα για πέρα δημαγωγικό, όπως θα αναλύσουμε σε επόμενη ανάρτηση.
Ωστόσο, ο χθεσινός ανασηματισμός δεν ήταν και τόσο ριζικός. Μάλλον κατώτερο τον προσδοκιών θα των χαρακτηρίζαμε.
Το μόνο ίσως αισιόδοξο είναι η επιλογή του Βενιζέλου στα Οικονομικά. Κι αυτό για δυο λόγους:
α) Είναι ο μόνος Υπουργός που στο χώρο ευθύνης του εφάρμοσε άψογα το Μνημόνιο!
β) Του δίνεται, πλέον, η μοναδική ευκαιρία της ζωής του να δείξει στα δύσκολα την αξία του και να βάλει υποθήκες για μελλοντική πρωθυπουργία...
Συνοψίζω:
α) Με βαριά καρδιά εξακολουθούμε να στηρίζουμε την κυβέρνηση.
β) Του χρόνου τέτοιον καιρό θα κάνουμε οριστικό απολογισμό του έργου της.