Εξεταστικές των σκανδάλων επιτροπές ... ΤΩΡΑ!

1) Για το διαχρονικό και διακομματικό "σκάνδαλο Siemens". Ήδη, ο Γιώργος Παπανδρέου, με μια κίνηση που δείχνει πολιτικό θάρρος και αίσθημα ευθύνης, διέγραψε απ' το κόμμα του τα δύο στελέχη (Μαντέλη, Τσουκάτο) που φέρονται να εμπλέκονται σε αυτό. Επίσης προτείνει από τον Φεβρουάριο του 2008 την κοινοβουλετική έρευνα του σκανδάλου, κάτι που πεισματικά αρνείται ο Καραμανλής.
2) Για την εξαγορά της "Γερμανός" από την Cosmote. Το τίμημα υπήρξε κατά κοινή ομολογία υπερβολικό. Με τον τρόπο αυτό χρηματοδοτήθηκε έμμεσα με δημόσιο χρήμα το ΚΚΕ, στο οποίο ανήκε, μέσω αχυρανθρώπων, η εταιρεία "Γερμανός". Έκτοτε το ΚΚΕ είναι ο συνεπέστερος "αριστερός ψάλτης" της κυβέρνησης.
3) Για την υπόθεση "Βατοπέδι". Το μεγαλύτερο μεταπολεμικό σκάνδαλο στο ελληνικό κράτος. Τις λεπτομέρειες τις γνωρίζετε.
4) Για το "σκάνδαλο των ομολόγων". Η καταλήστευση του "ιερού χρήματος" των ασφαλιστικών ταμείων που συντηρούνται με το αίμα και τον ιδρώτα των εργαζομένων.

Η τέχνη του κυβερνάν...

(Αυτό το κείμενο γράφηκε περίπου πριν τρία χρόνια,
αλλά νομίζω πως παραμένει επίκαιρο...)

Ένας Υπουργός, όταν νομοθετεί, οφείλει να πληροί ορισμένες βασικές προϋποθέσεις. Και πρωτ’ απ’ όλα να είναι λογικός, ψύχραιμος, ήπιος, μετριοπαθής και, φυσικά, γνώστης του αντικειμένου. Οφείλει να έχει ολοκληρωμένη κι όχι αποσπασματική εικόνα των προβλημάτων, συγκεκριμένη στόχευση και στρατηγική καθώς και την ικανότητα να αναπτύσσει πειστικά τις απόψεις του. Τέλος, να είναι έτοιμος να παραδεχθεί και να διορθώσει στην πορεία τα όποια λάθη του! Τα πολιτικά αυτά προσόντα αναπτύσσει και ο Θουκυδίδης όταν αξιολογεί την προσωπικότητα του Περικλή. Σε όλ’ αυτά απέτυχε παταγωδώς η κυρα Μαριέτα και γι’ αυτό οφείλει να παραιτηθεί!
Να, λοιπόν, τι θα κάναμε εμείς, στη θέση της:
1) Αρχικά θα θέταμε κάποιους σταθερούς, πολύ συγκεκριμένους και αμετακίνητους στόχους, από τους οποίους δεν θα επρόκειτο να υποχωρήσουμε. Οι στόχοι αυτοί μπαίνουν εκ των πραγμάτων από την Ευρωπαϊκή Ένωση που αποφάσισε ότι από το 2010 όλα τα Παν/μια θα τεθούν υποχρεωτικά υπό καθεστώς αξιολόγησης! Με άλλα λόγια, βάσει συγκεκριμένων αντικειμενικών κριτηρίων, τα Παν/μια θα κατατάσσονται σε διάφορες κατηγορίες. Όπως, λ.χ., συμβαίνει με τις ποδοσφαιρικές ομάδες: Α’ Εθνική κατηγορία, Β’ Εθνική κλπ. Συνεπώς η πολιτεία οφείλει να θέσει ως άμεσο και αδιαπραγμάτευτο στόχο την κατάταξη των παν/μίων μας στην υψηλότερη δυνατή θέση. Δεν μπορεί ο ελληνικός λαός να πληρώνει τόσα χρήματα και οι Σχολές μας να είναι κατώτερες και από τις Θεολογικές Σχολές της Ρουμανίας που σου στέλνουν το πτυχίο σπίτι με 10000 Ευρώ...
2) Με δεδομένο τον πιο πάνω στόχο και με βάση τα ευρωπαϊκά κριτήρια αξιολόγησης θα κατατάσσαμε τα αναγκαία μέτρα σε τρεις κατηγορίες: σε εκείνα που αφορούν το κράτος, τους καθηγητές και τους φοιτητές. Τα πρώτα θα λαμβάνονταν άμεσα και χωρίς καμία ... έκπτωση! Για εκείνα που αφορούν τους καθηγητές και τους φοιτητές θα θέταμε συγκεκριμένες χρονικές προτεραιότητες. Κάποια μέτρα θα έπρεπε να ληφθούν άμεσα, κάποια μεσοπρόθεσμα και κάποια την τελευταία στιγμή. Για τα πιο σκληρά μέτρα, εκείνα δηλ που θα είχαν κοινωνικό κόστος, θα εξαντλούσαμε όλα τα χρονικά περιθώρια!
3) Έχοντας κάνει όλη αυτή την προεργασία θα προχωρούσαμε σε εξαντλητικό διάλογο με τους ενδιαφερόμενους φορείς. Δεν θα διστάζαμε να συμμετάσχουμε προσωπικά σε συνελεύσεις καθηγητών, ακόμη και φοιτητών! Στον διάλογο θα προσερχόμασταν με πλήρη συναίσθηση ότι ο χώρος της ανώτερης εκπαίδευσης είναι εξαιρετικά ευαίσθητος, δεν ανέχεται αυταρχισμούς και επιδείξεις ισχύος. Ιδιαίτερα για τους φοιτητές, δεν θα ξεχνούσαμε ούτε στιγμή ότι έχουν την τάση να εκτονώνουν την ανασφάλεια για το επαγγελματικό τους μέλλον αλλά και την ανάγκη να βιώσουν την εμπειρία της συλλογικής «μέθης» και να δημιουργήσουν τα δικά τους γεγονότα.
4) Έχοντας κερδίσει εξ αρχής την εμπιστοσύνη της παν/κής κοινότητας, θα προβάλλαμε ακολούθως το εξής βασικό επιχείρημα: «οφείλουμε όλοι να καταβάλλουμε κάποιες προσπάθειες, όλοι να κάνουμε κάποιες θυσίες προκειμένου όλοι, και κυρίως οι φοιτητές, να ωφεληθούμε πολλαπλάσια». Η ανταποδοτικότητα των θυσιών παίζει ιδιαίτερο ρόλο στη διαμόρφωση των κοινωνικών και πολιτικών αντιδράσεων! Όλοι θα δεχόμασταν να κάνουμε κάποιες λογικές υποχωρήσεις με αντάλλαγμα τη λήψη αναβαθμισμένων και ανταγωνιστικών πτυχίων! Όχι όμως επειδή «έτσι κάπνισε» ξαφνικά σε κάποιον Υπουργό που δυόμισι χρόνια κοιμάται και τώρα, εν όψει πρόωρων εκλογών, θέλει να «εμπλουτίσει» το βιογραφικό του με «μεταρρυθμιστικό έργο». Τα όποια μέτρα δεν μπορεί να είναι αποσπασματικά σαν χειροβομβίδες που τις πετάει κάποιος μέσα στο πλήθος ... κι όποιον πάρει ο χάρος!
5) Τέλος, κι αφού θα είχε επέλθει συμφωνία με τις ενδιαφερόμενες πλευρές, τουλάχιστον στα «βασικά», θα λαμβάναμε όλα εκείνα τα αναγκαία μέτρα τα οποία θα ανακούφιζαν τους κοινωνικά και οικονομικά ασθενέστερους φοιτητές που ενδεχομένως θα πλήττονταν από την προσπάθεια αναβάθμισης των Παν/μίων μας.
Ασφαλώς και κάποιοι θα αντιδρούσαν. Κυρίως οι ιδιοτελείς και κάποιοι που έχουν ... πληγεί από «αριστερό παραλογισμό». Με αυτούς δεν θα είχαμε κανένα δισταγμό να συγκρουστούμε σε κάθε επίπεδο, κυρίως όμως ιδεολογικά (εκεί είναι που τους πονάει ιδιαίτερα). Το παν/μίο είναι δημόσιο αγαθό και πρέπει να διαφυλαχθεί η αξιοπιστία και το επίπεδό του! Αν, πάλι, δεν τα καταφέρναμε, δεν θα είχαμε κανένα ενδοιασμό να παραιτηθούμε.
Η σημερινή Υπουργός τίποτε απ’ τα παραπάνω δεν έπραξε. Γι’ αυτό και έχει αποτύχει παταγωδώς. Άφησε επί μήνες να κυκλοφορούν διάφορες φήμες για κατάργηση του ασύλου, για διακοπή της δωρεάν διανομής συγγραμμάτων, για διαγραφές φοιτητών κλπ χωρίς η ίδια να επιβεβαιώνει ή να διαψεύδει τίποτα. Αντίθετα, εκδήλωνε την πρόθεσή της να καταθέσει αιφνιδιαστικά το κατακαλόκαιρο έναν νόμο-φάντασμα που θα τον ψήφιζαν μεσάνυχτα πέντε-έξι μισοκοιμισμένοι βουλευτές! Στη συνέχεια, βέβαια, και κάτω απ’ την συγκλονιστική αντίδραση της παν/κής κοινότητας, τα «πήρε πίσω» και κατεξευτελισμένη δήλωνε πως ένα τόσο ... σπουδαίο νομοσχέδιο έπρεπε να εισαχθεί στην ... Ολομέλεια της Βουλής! Να χαρώ εγώ δημοκρατική και κοινοβουλευτική ευαισθησία! Κι έρχεται από πάνω εκείνος ο ανεκδιήγητος ημιπαράφρων χούλιγκαν με το λευκό κολάρο, ο καθηγητής και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας Θάνος Βερέμης, για να τινάξει στον αέρα κάθε ελπίδα συνδιαλλαγής.
Τα πράγματα είναι πλέον απλά. Η κυρά Μαριέτα και οι συνεργάτες της έχασαν την έξωθεν καλή μαρτυρία! Έκαψαν το χαρτί της αναβάθμισης των παν/μίων, έχασαν την ικανότητά τους ως αξιόπιστων συνομιλητών και, μάλλον, «δέσανε τα χέρια» και των διαδόχων τους. Η παραίτησή τους είναι μονόδρομος...

Πολιτικές εξελίξεις...

Στις παρούσες συνθήκες, με την κυβέρνηση να βάλλεται από παντού και να σύρεται δεξιότερα, η θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενισχύεται διαρκώς.
Το ΠΑΣΟΚ υποδέχεται πλέον ευκολότερα την ψήφο διαμαρτυρίας, η αυτοπεποίθησή του αυξάνεται, έχει την παράσταση νίκης και μπορεί να συνομιλεί άνετα με το εκλογικό σώμα.
Η πίεση που ένιωθε από αριστερά του βαθμιαία υποχωρεί. Οι διαρροές προς τον Σύριζα τείνουν να μηδενιστούν, ισχυροποιείται στο χώρο της κεντροαριστεράς, αυξάνει τη συσπείρωσή του κι έτσι η διεκδίκηση της εξουσίας γίνεται ευκολότερη.
Με τον καιρό η καχυποψία περιορίζεται, η σύγκριση της δικής του κυβερνητικής θητείας με την σημερινή πραγματικότητα το ευνοεί, οι όποιες αδυναμίες του Προέδρου του επηρεάζουν ολοένα και λιγότερους.
Όλα δείχνουν πως το ΠΑΣΟΚ οδεύει σε μια ευρεία νίκη, ανάλογη μ' εκείνη του 1993!

Φιλέλληνες...

Όταν ξέσπασε η επανάσταση το 1821 διακρίνονται δύο τάσεις του φιλελληνισμού στην Ευρώπη.

Η πρώτη είναι ταυτόσιμη με τον φιλελευθερισμό και περιελάμβανε όλα τα πρωτοπόρα και προοδευτικά στοιχεία της εποχής (Νόρμαν, Σανταρόζα, Μάγερ, Σέλλευ κλπ) που βρίσκονταν σε ανοιχτή ρήξη με την ευρωπαϊκή αντίδραση και το πνεύμα της Ιεράς Συμμαχίας που υπερασπίζανε οι επίσημες κυβερνήσεις. Το ιδεολογικό περιεχόμενο της τάσης αυτής εξέφραζε λίγα χρόνια αργότερα ο Ιταλός επαναστάτης Γκιουζέππε Γκαριμπάλντι όταν, πολεμώντας για την ελευθερία της Αργεντινής έλεγε πως "το ίδιο κάνει, όπου πολεμά και πέφτει κανείς, φτάνει ν' αγωνίζεται για την ελευθερία"!
Η δεύτερη τάση του φιλελληνισμού ήταν συνιφασμένη με το ρομαντισμό της εποχής. Έβλεπε την Ελλάδα μονάχα σαν ιδέα, σαν μνημείο του ακατάλυτου αρχαίου ελληνικού πνεύματος που έπρεπε ν' αναστηλωθεί και να λαμπρύνει ξανά με την ανταύγεια της την Ευρώπη...
Ο σπουδαίος Άγγλος ποιητής Σέλλεϋ ανήκει στην πρώτη τάση. Δυστυχώς, πνίγηκε το 1822, σε ηλικία μόλις 30 ετών, καθώς ταξίδευε απ' την Ιταλία στην Ελλάδα. Θα μπορούσε, κάλλιστα, να εξελιχθεί σε έναν σοσιαλιστή επαναστάτη.
Ο Λόρδος Βύρων ανήκει στη δεύτερη τάση, κι αν δεν πέθαινε πρόωρα στο Μεσολόγγι, θα εξελισσόταν σ' έναν αστό φιλελεύθερο.
Στη δεύτερη τάση του φιλελευθερισμού ανήκε και ο Σκότος Ούρκαρτ (μετέπειτα βουλευτής). Ήρθε στην Ελλάδα, πολέμησε ως φιλέλληνας τρία χρόνια εναντίον των Τούρκων, αλλά τελικά απογοητεύθηκε απ' τους συμπατριώτες μας, έφυγε για την Τουρκία και έγινε θαυμαστής των Τούρκων! Δεν δίσταζε να υποστηρίζει δημόσια πως "οι Τούρκοι είναι το τελειότερο έθνος στον κόσμο απ' όλες τις απόψεις"!

Να ξεβρομίσει η Κρήτη (κι όλη η χώρα) απ' τα "μπουμπούκια" της Νέας Δημοκρατίας!

Είναι πρόσφατη η τελεσίδικη καταδίκη του Γιάννη Κεφαλογιάννη (επί δεκαετίες βουλευτού και υπουργού της Ν.Δ. αλλά και ειδικού συμβούλου του Καραμανλή) για την προσπάθειά του να αθωώσει κάποιους εμπόρους ναρκωτικών της εκλογικής του περιφέρειας.
Επίσης, όλη η Κρήτη γνωρίζει τον βίο και την πολιτεία του σημερινού υπουργού Δημοσίας Τάξεως Χρήστου Μαρκογιαννάκη. Τόσο ως εισαγγελέα την περίοδο 1972-1980 όσο και ως δικηγόρου στη συνέχεια. Η πιο κραυγαλέα υπόθεση που χειρίστηκε ήταν εκείνη του Ζαχαρία Λαγουδάκη. Ο εν λόγω κύριος έμαθε από μικρό παιδί να "τραβάει όπλο" με ευκολία και την πρώτη καταδίκη του την εισπράττει για μια πράξη που τέλεσε σε ηλικία μόλις 15 ετών! Ώσπου, τον Δεκέμβριο του 1997, σκοτώνει τον συγχωριανό του Γιάννη Καρκανάκη. Στο Πρωτοδικείο τον υπερασπίζεται ο σημερινός υπουργός (που είχε βαπτίσει και το παιδί του) αλλά καταδικάζεται σε ισόβια.
Στο Εφετείο την υπεράσπιση του εγκληματία αναλαμβάνει ο αδελφός του υπουργού, Μανώλης Μαρκογιαννάκης, και ο τότε συνεργάτης του Γιάννης Περάκης. Η ποινή μειώνεται παραδόξως στα 23 χρόνια...
Η επόμενη φάση του σχεδίου παίζεται στις φυλακές Αλικαρνασσού. Αν και υπάρχουν μαρτυρίες ότι ο Λαγουδάκης συμμετείχε σε μια απ' τις συχνές εξεγέσεις των κρατουμένων, οι συνήγοροί του και οι δεσμοφύλακες τον παρουσιάζουν ως "πρότυπο ηθικής"! Αποτέλεσμα; Τον Ιανουάριο του 2008 αποφυλακίζεται και στις 16 Μαϊου σκοτώνει δι' ασήμαντον αφορμή ένα νεαρό παιδί, τον Μάνο Χορευτάκη, βυθίζοντας στο πένθος την πόλη του Ρεθύμνου...
Όλη η Κρήτη γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει στο περιβόητο Εφετείο Χανίων, όπου μεγάλος αριθμός πρωτοδίκως καταδικασθέντων ζωοκλεπτών, εμπόρων όπλων και ναρκωτικών αθωώνεται πανηγυρικά. Και δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως οι μηχανισμοί του εν λόγω εφετείου κινούνται απ' την οικογένεια Μητσοτάκη και τον Μαρκογιαννάκη!
Λέτε γι' αυτό οι πιο πάνω ευηπόληπτοι κύριοι αγωνίζονται να μην γίνει εφετείο στο Ηράκλειο; Πώς, αλήθεια, εξηγείται η προσωπική εμμονή του Μητσοτάκη που όπου σταθεί κι όπου βρεθεί δηλώνει πως "όσο ζω εγώ, εφετείο δεν θα γίνει στο Ηράκλειο";
Καλούμε άμεσα τον Γιώργο Παπανδρέου, αυριανό βουλευτή Ηρακλείου και πρωθυπουργό, και τον Αλέκο Αλαβάνο, πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτή Ηρακλείου, να πάρουν άμεσα πρωτοβουλίες για να σπάσει το βρόμικο δικαστικό μονοπώλειο των Χανίων!
Εφετείο στο Ηράκλειο ΤΩΡΑ!

Η άποψη του Στέφανου Μάνου για τον Καραμανλή...

... και τους υπουργούς του:
"Είναι δειλοί. Άνθρωποι δειλοί, κακόμοιροι,
οι οποίοι περιμένουν να τους πιάσει από το αυτί η Ε.Ε.
για να γυρίσουν πίσω και να μας πουν:
Βρε παιδιά, τι θέλετε; Δεν φταίμε εμείς,
μας ανάγκασαν να το κάνουμε!"

Η κοροϊδία της ... καραμανλικής "συναίνεσης"!

(Παραθέτω κάποια αποσπάσματα από το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη

στη χθεσινή "Καθημερινή")

Στην Ελλάδα έχουμε έναν εκπληκτικό τρόπο για να μη λύνουμε προβλήματα. Φτιάχνουμε μαγικές έννοιες στις οποίες φορτώνουμε τα πάντα, ώστε να μην κάνουμε τίποτε. Παλιότερα ήταν «ο ξένος δάκτυλος» που έφταιγε για όλα τα δεινά μας. Αλλες φορές «οι δεινόσαυροι της πολιτικής» εμπόδιζαν την πρόοδο.

Βέβαια, όλα είχαν κάποια βάση, αλλά η διαρκής επανάληψή τους τα έκανε καραμέλα και άλλοθι απραξίας. Οπως ακριβώς γίνεται και τώρα με τη μαγική έννοια της «συναίνεσης». Η κυβέρνηση αποφεύγει να κάνει τη δουλειά της, με το αιτιολογικό ότι η αντιπολίτευση κάνει τη δική της. Φτάσαμε να ζητείται συναίνεση επί παντός, λες και ζούμε σε ένα μονοκομματικό πολίτευμα ή σε μια μονολιθική κοινωνία. Ζητείται συναίνεση για την οικονομία (διότι βρισκόμαστε σε κρίση), για την παιδεία (διότι είναι εθνικό θέμα), για την τρομοκρατία (διότι διαταράσσει την κοινωνική ζωή της χώρας) κ. λπ.

Σε όλο τον κόσμο η συναίνεση απαιτείται μόνο για τους κανόνες του παιγνιδιού. Οχι για το παιγνίδι καθαυτό. Στη Βρετανία, όπου οι άνεργοι σχηματίζουν ουρές και οι τράπεζες εθνικοποιούνται με ταχύτατους ρυθμούς για να μην καταρρεύσει το σύστημα, ουδείς ζήτησε συναίνεση από τους Συντηρητικούς σε ό, τι αφορά την πολιτική των Εργατικών. Πριν από τρεις εβδομάδες οι δρόμοι της Βρετανίας γέμισαν με αφίσες των Τόρις που απεικόνιζαν ένα μωρό. Το σύνθημα με μεγάλα γράμματα ήταν: «Τα μάτια είναι του μπαμπά, η μύτη της μαμάς και το χρέος του Γκόρντον Μπράουν». Ουδείς τους κατηγόρησε ότι υπονομεύουν τη συναίνεση εν μέσω κρίσης και φυσικά ο Βρετανός πρωθυπουργός δεν έπαψε να ξεδιπλώνει την πολιτική του επειδή δεν συναινούν με την διόγκωση του χρέους οι Συντηρητικοί. Απαντες θεωρούν δεδομένο ότι δουλειά του ενός είναι να κυβερνά και των άλλων να αντιπολιτεύονται.

Ακόμη περισσότερο: σε αυτές τις κοινωνίες δεν υπάρχει η θεοποιημένη συναίνεση ούτε εντός των ίδιων των κομμάτων. Οταν έσκασε η φούσκα της «Λίμαν Μπράδερς» οι Ρεπουμπλικανοί βουλευτές καταψήφισαν το πρώτο πακέτο Μπους για τη στήριξη του τραπεζικού τομέα. Θεωρείται δεδομένο ότι ο πρόεδρος προτείνει και τα νομοθετικά σώματα συζητούν, κρίνουν, συμφωνούν ή απορρίπτουν. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν κλαψούρισε για την «έλλειψη συναίνεσης» που του χαλάει τα σχέδια για να σώσει την αμερικανική οικονομία. Σήκωσε τα μανίκια, τροποποίησε το σχέδιο σύμφωνα με τις απόψεις που εκφράστηκαν στα δύο νομοθετικά σώματα και τελικά το πακέτο βοήθειας πέρασε. Γι’ αυτό η δημοκρατία πρόκοψε σε αντίθεση με άλλα μονολιθικά καθεστώτα. Δεν κλείνει τα μάτια θεωρώντας ότι δεν υπάρχουν κοινωνικές και συνεπώς πολιτικές διαφορές. Τις εντάσσει σε ένα σύστημα επίλυσης: συγκρούονται οι απόψεις και τελικά η πλειοψηφία αποφασίζει ποιον δρόμο θα ακολουθήσει.

Η διαρκής επίκληση της κυβέρνησης για συναίνεση είναι άλλοθι απραξίας. Οπως δεν έλυσε το πρόβλημα της Ολυμπιακής διότι προφανώς δεν συναινούσαν οι πιλότοι της, έτσι και τώρα. Δεν θέλει να κάνει τίποτε, διότι θα έχει πολιτικό κόστος, και επιζητεί να την χειροκροτούμε γι’ αυτό.