Προβληματισμός...

Ως τώρα παρακολουθούμε μόνο τη Δράση 

της "Χρυσής Αυγής".

Σε λίγο θα δούμε και την ... Αντίδραση!

Το ξένο είναι πάντα πιο γλυκό...

Όλοι ξέρουμε πως την πατάτα την έφερε στην Ελλάδα ο Καποδίστριας.

Αλλά οι Έλληνες δεν έδειχναν και τόσο ενθουσιασμένοι με το "νέο φρούτο".

Κανείς δεν είχε διάθεση να το βάλει στο στόμα του.

Οπότε ο Κυβερνήτης, γνώστης της ψυχοσύνθεσης των συμπατριωτών του, σκέφτηκε πως ο Έλληνας θα έτρωγε τις πατάτες μόνο αν τις έκλεβε!

Έδωσε, λοιπόν, εντολή να φτιάξουν ένα βουνό πατάτες στην πλατεία Ομονοίας και ανέθεσε δήθεν σε ένα στρατιωτικό απόσπασμα να τις φυλάει.

Τους είπε όμως να γυρίζουν τις πλάτες τους και να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι κάποιος έκλεβε τις πατάτες.

Πριν ξημερώσει δεν είχε μείνει καμία πατάτα στην πλατεία...

Σώζει η Παναγία τους βασιλείς;

Ας πάμε καμιά κατοστή χρόνια πίσω.

Στο 1915, τότε που πρωταρχίζει η Εθνικός Διχασμός. Βασιλικοί και Βενιζελικοί...

Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος αρνείται τη συμμετοχή της Ελλάδας στην αγγλική επίθεση κατά των Δαρδανελίων, ο πρωθυπουργός Βενιζέλος υποχρεώνεται σε παραίτηση, προκηρύσσονται εκλογές για τις 31 Μαϊου, κι αρχίζει ένας αδυσόπητος προεκλογικός αγώνας χωρίς αρχές και αναστολές...

Προεκλογικά ο Βασιλιάς αρρωσταίνει ξαφνικά, αν και πολλοί είπαν πως ήταν "ασθένεια-μαϊμού"!

Οι αντιβενιζελικοί εκμεταλλεύονται πολιτικά την "ασθένεια" του άνακτος, και διαδίδουν πως φταίει ο Βενιζέλος που "στενοχώρησε τον Βασιλέα"...

Στο παιχνίδι μπαίνει και η θρησκεία.

Στις 13 Μαϊου το καταδρομικό "Αβέρωφ" στέλνεται στην Τήνο για να παραλάβει τη "θαυματουργή εικόνα" της Παναγίας και να τη μεταφέρει στην Αθήνα προς αποκατάσταση της υγείας του Κωνσταντίνου.

Το "Αβέρωφ" φέρνει την εικόνα στο Φάληρο, όπου την παραλαμβάνει η θρησκευτική και πολιτική ηγεσία και με μεγαλειώδη πομπή μέσω της Λεωφόρου Συγγρού τη μεταφέρουν στα Ανάκτορα της πλατείας Συντάγματος.

Ιππείς καλπάζοντες προπορεύονται της εικόνας, ενώ στα πεζοδρόμια έχουν συγκεντρωθεί χιλιάδες κόσμου που υβρίζουν και καταριούνται το Βενιζέλο που "αρρώστησε το Βασιλιάς μας"!

Και πάμε πενήντα χρόνια αργότερα...

Τον Μάρτιο του 1964 ένας άλλος Βασιλιάς, ο Παύλος, βρίσκεται πολιτικά αντιμέτωπος με την κυβέρνηση του Γεώργιου Παπανδρέου.

Η υγεία του Βασιλιά απ' τις αρχές του έτους ήταν κρίσιμη (όντως κι όχι "μαϊμού") και το τέλος του είναι κοντά.

Να μια καλή ευκειρία για πολιτική εκμετάλλευση της αρρώστιας!

Η βασίλισσα Φρειδερίκη και οι αυλικοί δίνουν εντολή στο αντιτορπιλικό "Ιέραξ" να μεταφέρει την εικόνα της Παναγίας της Τήνου στην Αθήνα.

Την παραλαμβάνει ο αρχιεπίσκοπος, την παραδίδει στο Διάδοχο που με πομπή τη μεταφέρει στα Ανάκτορα.

Αυτή τη φορά η συμμετοχή του κόσμου ήταν πενιχρή και δεν επέτρεψε να δοθούν πολιτικές προεκτάσεις όπως το 1915...

Πικρό χαμόγελο...

Διαβάζω τον ημερήσιο και κυριακάτικο τύπο και χαμογελώ πικρά...

Ο πρωθυπουργός, λένε τα ρεπορτάζ, τονίζει σε κάθε ευκαιρία πως στην παρούσα φάση αν προέτασσε την επαναδιαπραγμάτευση θα έθετε σε κίνδυνο την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη!

Με άλλα λόγια... από το 2010 μέχρι σήμερα, που είτε πολεμούσε το μνημόνιο είτε υποσχόταν επαναδιαπραγμάτευση, έθετε σε κίνδυνο τα συμφέροντα της Ελλάδας!

Ένας σχολιαστής επισημαίνει: "ο μεγαλύτερος εχθρός του σημερινού Σαμαρά είναι ο χθεσινός Σαμαράς".

Και λίγο πιο κάτω ακολουθεί η είδηση: η παρουσία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ θα είναι "αστραπιαία"! Θα πάει, θα κάνει κάτι τυπικά για λίγες ωρίτσες... κι αμέσως επιστροφή στην ασφάλεια του Μαξίμου!

Αχ Αντωνάκη....

Δεν "τραβάει" η dream team!

Στις τελευταίες εκλογές βάλαμε στην άκρη τις αμαρτίες του παλαιοκομματισμού για να μην πειραματιστούμε με το μέλλον μας.

Επιλέξαμε το πλέον έμπειρο πολιτικό προσωπικό και του δώσαμε εντολή να συνεργαστεί.

Ουσιαστικά ρίξαμε στο γήπεδο μια πολιτική dream team προσδοκώντας ανάλογα και άμεσα αποτελέσματα.

Η "ομάδα" ακόμα ψάχνει τα βήματά της.

Στερείται συνοχής και μάλλον αλληλοϋποβλέπεται.

Και το χειρότερο: δεν τολμά να μας πει όλη την αλήθεια.

Όπως, π.χ., πως το μέλλον μας δεν είναι στο ευρώ.

Και πως η κρίση δεν είναι μια μπόρα που θα περάσει και θα ξαναγίνουμε μια δυτική χώρα με οικονομία σοβιετικού τύπου...

Τι συμβαίνει στη Συρία;

 

Όταν οι Δυτικοί μιλούν για "εκδημοκρατισμό της Μέσης Ανατολής" ουσιαστικά εννοούν την ισλαμοποίησή της!

Γιατί, αν επικρατήσει η αρχή της πλειοψηφίας, είναι μαθηματικά βέβαιο πως οδηγούμαστε στη "σαρία" (δηλαδή στον Ισλαμικό Νόμο). 

Στις χώρες αυτές, δυστυχώς, το δίλημμα δεν είναι Δημοκρατία ή Δικτατορία, αλλά Θεοκρατία ή Ειρήνη! 

Με άλλα λόγια Δημοκρατία=Θεοκρατία και Δικτατορία=Ειρήνη... 

Το καθεστώς Άσαντ είναι δικτατορικό. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό. 

Η πτώση του όμως σημαίνει διάσπαση της Συρίας: Σε ένα κράτος Αλεβιτών-Χριστιανών-Δρούζων στα παραθαλάσσια, υπό την προστασία της Ρωσίας, και σ' ένα άλλο, Ισλαμικό-Σουνιτικό στην ενδοχώρα, που ενδεχομένως ενωθεί με το Σουνιτικό Ιράκ... 

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι σημαίνει να είσαι Σύρος σήμερα. 

Αγνοώ ποια δύναμη μπορεί να μετατρέψει ένα άθροισμα θρησκευτικών αλληλοσυγκρουόμενων μειονοτήτων σε ενιαίο έθνος...

Το καθεστώς Άσαντ είναι και εκκοσμικευμένο.

Τα θρησκευτικά κόμματα απαγορεύονται, πολλοί Χριστιανοί συμμετέχουν στην Κυβέρνηση, Χριστούγεννα και Πάσχα είναι επίσημες αργίες, κι αν δεν κάνω λάθος οι γυναίκες απέκτησαν εδώ το δικαίωμα ψήφου πριν τις Γαλλίδες...

Ο ιδρυτής του κόμματος Μπάαθ ήταν Χριστιανός.

Η Συρία κι ο Λίβανος είναι οι μόνες χώρες της περιοχής που οι μη μουσουλμάνοι αναπνέουν ακόμα ελεύθερα!

Πτώση του καθεστώτος Άσαντ σημαίνει εξαφάνιση του χριστιανικού στοιχείου.

Όπως ακριβώς συνέβη στο Ιράκ...

Δεν γίνεται διαπραγμάτευση χωρίς την απειλή ρήξης!

Χωρίς το ενδεχόμενο και την προοπτική μιας ρήξης δεν μπορεί να υπάρξει διαπραγμάτευση.

Αυτό ισχύει σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Ο μόνος λόγος να διαπραγματευτεί μαζί σου η άλλη πλευρά είναι να φοβάται πως αν δεν το κάνει θα επέλθει ρήξη.

Αν κάποιος δηλώνει πριν καν διαπραγματευτεί πως δεν θα κάνει ρήξη, ουσιαστικά αποδέχεται πως ό,τι κι αν του δώσουν (ή δεν του δώσουν) θα το δεχτεί.

Αλλά αυτό δεν είναι διαπραγμάτευση αλλά απλό αίτημα...