Καλορίζικη η νέα κυβέρνηση, αλλά ας μην γελιόμαστε...

... μάλλον θα κάνει τη «βρώμικη δουλειά»!
Δηλαδή θα πάρει εκείνα τα μέτρα που δεν μπορεί μια μονοκομματική κυβέρνηση.
Ας θυμηθούμε, με την ευκαιρία, όλες τις μέχρι τώρα οικουμενικές κυβερνήσεις.
Το Μάιο του 1877 έχουμε την πρώτη κυβέρνηση εθνικής ενότητας με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Κανάρη.
Έχει ήδη ξεσπάσει ο ρωσοτουρκικός πόλεμος, και ο λαός απαιτεί να ταχθεί η Ελλάδα στο πλευρό των «ομόδοξων αδελφών μας»!
Σκοπός της κυβέρνησης ήταν, υποτίθεται, η πολεμική προετοιμασία της χώρας για να συμμετάσχει στον πόλεμο.
Τελικά, και κάτω απ’ τις πιέσεις της Αγγλίας, κάτσαμε στ’ αυγούλια μας, και η οικουμενική κυβέρνηση τερμάτισε το βίο της τον Γενάρη του 1887. Ακολουθεί η κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Αλέξανδρο Ζαΐμη, το 1926. Δυο χρόνια πριν η Ελλάδα είχε λάβει το λεγόμενο «προσφυγικό δάνειο», για την αποκατάσταση των μικρασιατών προσφύγων.
Μεταξύ των μέτρων λιτότητας που της επέβαλαν οι δανειστές της ήταν και η απόλυση 10.000 δημοσίων υπαλλήλων (τότε την έλεγαν «διαθεσιμότητα κι όχι «εφεδρεία»).
Οι κυβερνήσεις ανεβοκατέβαιναν, ο λαός ήταν εξοργισμένος, και επεχείρησε, μάλιστα, να εισβάλει στα Ανάκτορα στις 9 Σεπτεμβρίου!
Σαν πολλές ομοιότητες, δεν νομίζετε;
Το 1944, μετά την αποχώρηση των Γερμανών, σχηματίζεται κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου, με τη συμμετοχή και του ΕΑΜ.
Στην Ελλάδα καταφθάνουν και οι Άγγλοι, ως εγγυητές της ομαλής πορείας της χώρας, ως νέες δυνάμεις κατοχής... ποιος ξέρει; Οι υπουργοί του ΕΑΜ αποχωρούν, και τα Δεκεμβριανά αρχίζουν...
Τον Ιούλιο του 1974, μετά την πτώση της Χούντας, έχουμε νέα κυβέρνηση εθνικής ενότητας, με επικεφαλής τον Καραμανλή και μέλη της στελέχη της παλιάς ΕΡΕ, Ένωσις Κέντρου και στελεχών του αντιδικτατορικού αγώνα.
Βρέθηκε, όμως, αντιμέτωπη με τον Αττίλα ΙΙ, κι ο τότε πρωθυπουργός αποφάσισε να αποχωρήσουμε απ’ το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.
Τον Ιούνιο του 1989 έχουμε την κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΝασπισμού της Αριστεράς με πρωθυπουργό τον Τζαννή Τζανετάκη, και βασική αποστολή την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο.
Το Νοέμβριο γίνονται νέες εκλογές, κανένα κόμμα δεν κερδίζει αυτοδυναμία, και συγκροτείται η «οικουμενική» κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα.
Οι κυβερνήσεις συνεργασίας Τζανετάκη-Ζολώτα παραλίγο να αποτελέσουν την ταφόπλακα του ΚΚΕ. Το καημένο το κόμμα τρεις μήνες συμμετείχε στη διακυβέρνηση της χώρας και πληγώθηκε για πολλές δεκαετίες...

Να ξαναχτίσουμε τη χώρα μας... (Οδυσσέας Ελύτης)

«Αν αποσυνδέσεις την Ελλάδα,
στο τέλος θα δεις να σου απομένουν
μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι.
Που σημαίνει:
μ’ άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις!»

Ο Γιώργος δεν είναι «τρελός», απελπισμένος είναι!

Μέχρι την περασμένη Άνοιξη, τον Γιώργο τον στήριξα, και με το παραπάνω!
Αλλά τώρα ... μάς τέλειωσε.
Η απόφαση για το «δημοψήφισμα» ξεχείλισε το ποτήρι.
Κρίνοντας τα πράγματα περισσότερο ψύχραιμα, ερμηνεύω την αιφνιδιαστική αυτή επιλογή του ως εξής:
Ο Γιώργος, ζώντας από μέσα τα αδιέξοδα, θέλησε να προκαλέσει ένα διπλό σοκ:
Πρώτα, προς το εσωτερικό, όπου άρχισαν να γιγαντώνονται οι αντίρροπες και διαλυτικές τάσεις. Κι ως ένα βαθμό το πέτυχε, καθώς η κοινωνία αρχικά σάστισε, μούδιασε, πάγωσε...
Δεύτερον, θέλησε να προκαλέσει ένα σοκ στους «δανειστές» μας। Η Ελλάδα θα χρειαστεί κι άλλα πακέτα στήριξης. Κι ο Γιώργος θέλησε να παίξει έμμεσα το παιχνίδι του εκβιασμού. Είτε δέχεστε να μας βοηθήσετε χωρίς να απαιτείτε νέα «πακέτα λιτότητας», είτε ... αποθανέτω η ψυχή μας μετά των αλλοφύλων!
Αλλά η απελπισία είναι πάντα κακός σύμβουλος.
Οι συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκές και ... ο ηγεμών έπεσε θύμα της τακτικής του!
Κι έτσι φτάσαμε σε πλήρες πολιτικό αδιέξοδο.
Κυβέρνηση δεν υπάρχει!
Ο Σαμαράς δεν εγκαταλείπει τις αρλούμπες για «επαναδιαπραγματεύσεις» και «άλλα μείγματα».
Και τα κόμματα της Αριστεράς συμπεριφέρονται σαν φοιτητικές παρατάξεις του ’80: να καταγράψουμε τις δυνάμεις μας, χωρίς να έχουμε καμία σοβαρή πρόταση...
Ίσως ο Λουκάς Παπαδήμος να είναι μια κάποια λύση...

Τι θα έλεγαν για τα χάλια μας οι αρχαίοι Φιλόσοφοι;

Ο Πλάτωνας στους «Νόμους» του απαγορεύει να ζητήσει κάποιος νερό απ’ το πηγάδι του γείτονα, αν προηγουμένως δεν αποτύχει να βρει νερό στο δικό του χωράφι.
Ας ψηφίσουμε κι εμείς ένα νόμο που να απαγορεύει στους ανθρώπους να δανείζονται, αν προηγουμένως δεν έχουν εξαντλήσει τη δική τους περιουσία και τις δικές τους δυνάμεις.
Ο Κάτων, όταν κάποτε συνάντησε έναν σκατόψυχο ηλικιωμένο, τον ρώτησε: «Γιατί άνθρωπέ μου στα πολλά κακά των γηρατειών προσθέτεις και τη ντροπή της μοχθηρίας;».
Αν ζούσε τα τελευταία 30 χρόνια στη χώρα μας ο Κάτων, θα μας ρωτούσε: «γιατί στα πολλά κακά της φτώχειας σας, προσθέτετε τις ταλαιπωρίες και την εξάρτηση του δανεισμού;».
Και, για να το πούμε λαϊκότερα: «Δεν μπορείτε να κουβαλήσετε την κατσίκα, γιατί φορτώνετε στους ώμους σας και το βόδι;».
Ας αναφέρουμε και μερικά ακόμη παραδείγματα απ’ τους αρχαίους μας σοφούς:
α) Ο Θηβαίος Κράτης, αν και δεν είχε κανέναν δανειστή να τον πιέζει, μη μπορώντας ν’ αντέξει τις καθημερινές σκοτούρες και μέριμνες, εγκατέλειψε την περιουσία του, αξίας οκτώ ταλάντων, φόρεσε ένα παλιόρουχο, πήρε κι ένα δερμάτινο σακούλι, και βρήκε καταφύγιο στη φτώχεια και στη φιλοσοφία...
β) Ο Αναξαγόρας άφησε χωρίς κανέναν δισταγμό την καλλιεργήσιμη γη του να γίνει βοσκοτόπι.
γ) Ο λυρικός ποιητής Φιλόξενος, που είχε πολύ πλούτο σε μια σικελική αποικία, βλέποντας να βασιλεύει γύρω του η τρυφή, η ηδυπάθεια και η αμουσία, είπε: «μα τους Θεούς, απ’ το να χαθώ εγώ εξαιτίας αυτών των αγαθών, καλύτερα να χάσω εγώ αυτά!»...
Και κλείνουμε με τον Πλούταρχο, που μας δίνει την εξής συμβουλή: «Παράτησε τα περιττά που σε υποδουλώνουν, κι αρκέσου στα λίγα και ουσιώδη που σ’ αφήνουν ελεύθερο»!

Το θέατρο του παραλόγου...

Επιστρέφοντας στην Αθήνα ξαναβρέθηκα στο θέατρο του παραλόγου!
Δε λέω... καλό το εργάκι, με ενδιαφέρουσα πλοκή, κι όπως δείχνουν τα πράγματα θα έχει πολύ σασπένς!
Ευχαρίστως θα το παρακολουθούσα απ’ την αρχή μέχρι το τέλος.
Αλλά το εισιτήριο είναι πανάκριβο, γμτ μου...

Κάντο όπως οι «χαζοκούμπαροι»;

Τα «παιχνιδάκια» που παίζουν οι Κύπριοι στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μου αρέσουν καθόλου!
Κι εξηγούμαι για να μην παρεξηγηθώ:
Η Ελλάδα και η Κύπρος, καλώς ή κακώς, είναι «καταδικασμένες» να ζήσουν με γείτονα την Τουρκία.
Συνεπώς, αν θέλουν σε βάθος χρόνου να ζήσουν ειρηνικά και να ευημερήσουν, πρέπει να εδραιώσουν μαζί της σχέσεις φιλίας και συνεργασίας, στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της ισοτιμίας. Ένα, λοιπόν, το κρατούμενο.
Οι Κύπριοι νομίζουν πως θα στριμώξουν τους Τούρκους, βάζοντας στο «παιχνίδι» το Ισραήλ, τις ΗΠΑ, τους Ρώσους, τους Άγγλους κλπ.
Μιλάμε για «χοντρό» παιχνίδι, με «μεγάλους παίχτες»! Κι η εμπειρία λέει πως αν το βατράχι βουτήξει στο λάκκο που τσακώνονται τα βουβάλια, το πιθανότερο είναι να βρεθεί τσαλαπατημένο...
Τα κράτη αυτά, που με υπερηφάνεια οι Κύπριοι μπάζουν στο σπίτι τους, λειτουργούν ως «νταβατζήδες»!
Απ’ τη μια μεριά προσφέρουν «προστασία» (με το αζημίωτο, πάντα), κι απ΄την άλλη υποδαυλίζουν συνεχώς την τουρκική επιθετικότητα! Για τον απλούστατο λόγο πως όσο πιο επιθετική και επικίνδυνη γίνεται η Τουρκία, τόσο περισσότερο ανάγκη θα τους έχεις, με τις ανάλογες συνέπειες...
Τα συμφέροντα αυτών των κρατών είναι ευμετάβλητα!
Χθες υποστήριζαν την Τουρκία, σήμερα εσένα, αύριο κανέναν και μεθαύριο πάλι την Τουρκία!
Καθώς, λοιπόν, εσύ κυρά-Κύπρο, τσαμπουκαλεύσαι άγρια με ξένες πλάτες, όταν θα χάσεις τις πλάτες (γιατί κάποτε σίγουρα θα γίνει κι αυτό), κι οι Τούρκοι σε βρουν μπόσικη, θα σε ξεσκίσουν!
Μην αμφιβάλλεις γι’ αυτό...
Κάποια λεβεντόπαιδα εδώ στην Ελλάδα ζήλεψαν την «κυπριακή μαγκιά» και σκέφτονται να κάνουν τα ίδια στο Αιγαίο!
Μιλάω κυρίως για κάτι ψευτοπαλικαράδες που βρίσκονται στο πλευρό του Σαμαρά απ’ την εποχή της «Πολιτικής Άνοιξης».
Μαθαίνω πως στήνουν το εξής σενάριο:
«Κερδίζουμε τις εκλογές με σύνθημα την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, τη μείωση των φόρων και την αύξηση των χαμηλών συντάξεων. Η τρόικα δεν πρόκειται να κάνει καμία υποχώρηση, οπότε οι υποσχέσεις θα εγκαταλειφθούν με το επιχείρημα πως... έτσι όπως τα ’κανε το ΠΑΣΟΚ δεν έχουμε περιθώρια βελτιώσεων. Το επιχείρημα δεν περνάει, κι ο κόσμος είναι έτοιμος να μας φάει! Οπότε, εμείς κηρύσσουμε μονομερώς την ΑΟΖ στο Αιγαίο, και το παίζουμε ήρωες και πατριώτες. Η Τουρκία αντιδρά και στήνεται στο Αιγαίο σκηνικό πολέμου! Την ώρα που πάνω απ’ τα νησιά θα γίνονται πραγματικές αερομαχίες, ποιος θ’ ασχολείται με τις προεκλογικές υποσχέσεις της κυβέρνησης;»...

Πατησίων και Γλάσδωνος γωνία...

Κάθε μέρα περνάω απ’ το σημείο τούτο.
Όχι μόνο γω. Χιλιάδες Αθηναίοι.
Καθόμαστε στα τραπεζάκια, κάτω απ’ τις τέντες του πεζόδρομου, παραγγέλνουμε τα καφεδάκια μας και διαβάζουμε τις αθλητικές μας εφημερίδες...
Κανείς δεν δίνει σημασία στην επιγραφή:
«Εδώ ήταν στην Κατοχή 1941-1944 το Αρχηγείο της Ναζιστικής ΕΣΠΟ. Ανατινάχθηκε στις 20-9-1942 απ’ την αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ ― Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζόμενων Νέων».
Και λίγο πιο πέρα, η προτομή του Κώστα Περρίκου, απόστρατου αξιωματικού της Αεροπορίας, αρχηγού του ένοπλου σκέλους της Οργάνωσης.
Αυτός, με λίγους συντρόφους του, μπουρλιώτιασε το κτίριο την ώρα που συνεδρίαζε η φιλοναζιστική ελληνική οργάνωση ΕΣΠΟ, Κυριακή μεσημέρι στις 12.
Απολογισμός: νεκροί 8 Γερμανοί αξιωματικοί και 49 στρατιώτες, καθώς και 23 Έλληνες συνεργάτες τους, μαζί με τον αρχηγό τους Σπύρο Στεροδήμο.
Η ΠΕΑΝ, δυστυχώς, εξαρθρώθηκε σε δυο μήνες.
Τα ηγετικά της στελέχη εκτελέστηκαν.
Μαζί τους και ο Περρίκος.
Την ώρα της εκτέλεσης, στράφηκε προς τους Γερμανούς αξιωματικούς και είπε:
«Είμαι Έλλην αξιωματικός και έκανα το καθήκον μου!»
Εκείνοι, τον χαιρέτησαν στρατιωτικά και διέταξαν «πυρ!»...