Πώς πτώχευσε η Αργεντινή;

Αλήθεια, πώς έφτασε η δέκατη πιο πλούσια χώρα του κόσμου στην οικονομική κατάρρευση;
Ας δούμε το "δράμα" σε τρεις πράξεις:
Α) Στη δεκαετία του '90 ο πληθωρισμός της χώρας έτρεχε με 27% το μήνα! Με τις συμβουλές των νεοφιλελεύθερων "παιδιών του Σικάγο" κλειδώνουν την ισοτιμία πέσος-δολλαρίου σε σταθερή σχέση ένα προς ένα, χάνοντας, έτσι, το όπλο της υποτίμησης. Παράλληλα υλοποιείται ένα γιγάντιο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, δίνονται μεγάλα κίνητρα σε ξένες επενδύσεις, αρχίζει ο υπερδανεισμός και η υπερκατανάλωση, οι ρυθμοί ανάπτυξης αυξάνουν, όμως τα δημόσια ελλείμματα ξέφυγαν, η ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα καταρρέουν, η πολιτική διαφθορά γιγαντώνεται...
Β) Η Αργεντινή ζητά απ' το ΔΝΤ στήριξη. Το πρώτο λάθος (στα χρόνια της ευημερίας σωρεύθηκαν ελλείμματα που καλύφθηκαν με δανεικά) προστίθεται ένα ακόμη: επιβάλλεται ένα αυστηρό πρόγραμμα λιτότητας που υπερβαίνει τις αντοχές της κοινωνίας.
Γ) Η κυβέρνηση δεν καταφέρνει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της, διαρρέει ότι η επόμενη δόση της βοήθειας δεν πρόκειται να καταβληθεί, μέσα σε λίγες ώρες τεράστια κεφάλαια φεύγουν στο εξωτερικό και οι τράπεζες καταρρέουν! Η χώρα πείνασε, ο λαός εξεγέρθηκε, ο πρωθυπουργός την κοπάνησε με ελικόπτερο απ' την ταράτσα του Προεδρικού Μεγάρου!
Η αργεντίνικη κοινωνία βούλιξε σε μια πρωτοφανή εξαθλίωση. Κάποια στιγμή αποφάσισε να υποτιμήσει το νόμισμά της και να αναδιαρθρώσει μονομερώς το χρέος της. Έπαψε να δανείζεται και ξοδεύει μόνο όσα εισπράττει...

"Φταίει για όλα ο Αντρέας", τελικά;

Στην προηγούμενη ανάρτηση αναφερθήκαμε στην πρώτη κυβερνητική θητεία του Αντρέα. Όπου, πράγματι, είχαμε:
α) Σημαντική αύξηση του δημόσιου χρέους,
β) Ανορθολογική διεύρυνση του δημόσιου τομέα.
Όμως:
α) Όλα τα οικονομικά μεγέθη επί κυβερνήσεως Αντρέα δεν ξέφυγαν απ' τον έλεγχο. Τόσο το δημόσιο χρέος όσο και το έλλειμμα του προϋπολογισμού δεν "χτύπησαν κόκκινο"! Η χώρα δεν κινδύνευσε με πτώχευση, και όταν χρειάσθηκε (1985) λήφθηκαν κάποια έκτακτα μέτρα που δεν έχουν καμία σχέση με τη σημερινή λαίλαπα.
β) Όλα τα μέτρα του Αντρέα βοήθησαν ν' ανέβει κατακόρυφα το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού. Η Ελλάδα, από τριτοκοσμική χώρα άρχιζε να προσεγγίζει αλματωδώς τις δυτικές κοινωνίες.
Οι διάδοχοι του Αντρέα:
α) Επιδείνωσαν τα οικονομικά μεγέθη, και
β) Υποβάθμισαν το βιοτικό μας επίπεδο.
Αλλά, ας δούμε και τα "κατορθώματα" αυτών που λένε πως "για όλα φταίει ο Αντρέας":
Σύμφωνα με το τελευταίο πόρισμα του γενικού επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης:
α) Τον Μάρτιο του 2004 το προσωπικό του Τραμ ανέρχονταν σε 192 άτομα. Τον Σεπτέμβριο του 2009 είχαν φτάσει τους 637! Αύξηση 250%. Εξ αυτών, οι 192 προσλήφθηκαν κατά το προεκλογικό έτος 2009...
β) Τις 23 τελευταίες μέρες πριν την προκήρυξη των περσινών εκλογών έγιναν στο Μετρό 210 προσλήψεις! Εξ αυτών οι 62 έγιναν την τελευταία μέρα! Σχεδόν όλες αφορούσαν πρόσωπα απ' τις εκλογικές περιφέρειες των Στυλιανίδη και Σουφλιά...

Σαν σήμερα, πριν 14 χρόνια, πέθανε ο Αντρέας...

Υπάρχει μια εκκρεμότητα που βαραίνει και σκιάζει την πολιτική μνήμη του Αντρέα.
Το 1981 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν πράγματι γύρω στο 35% του ΑΕΠ.
Επί Αντρέα (1981-1988) έφτασε γύρω στα 80%.
Αυτό θεωρείται από πολλούς ως η βασική αιτία των σύγχρονων δεινών μας.
Η προσωπική μου άποψη:
α) το 80% δεν είναι υπερβολικό. Ακόμη και στη σημερινή εποχή, θεωρείται ποσοστό-όνειρο για πολλές οικονομικά ισχυρές χώρες.
β) το 1981 το επίπεδο ζωής των Ελλήνων ήταν ουσιαστικά τριτοκοσμικό. Επί Αντρέα το βιοτικό μας επίπεδο ανέβηκε κατακόρυφα! Άξιζε, νομίζω, το ρίσκο της ανόδου του δημόσιου χρέους με αντάλλαγμα την βελτίωση του επιπέδου της ζωής μας.
γ) το παιχνίδι χάθηκε όταν μετά το 1988, αντί να σταθεροποιηθεί το ποσοστό του χρέους συνέχισε να αυξάνεται αλματωδώς, και, μάλιστα, χωρίς αντίστοιχη αύξηση του βιοτικού μας επιπέδου.
Έτσι, το 1993 η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρέδωσε το χρέος στα 115%, ο Σημίτης το παρέδωσε το 2004 γύρω στο 110% για να ξαναβρεθεί το 2009 στο 125%.

Ποδόσφαιρο και πολιτική...

- Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το σύνθημα για την επίθεση του βρετανικού στρατού στην πολύνεκρη μάχη του Σομ έδωσε ο λοχαγός Νέβιλ κλωτσώντας μια μπάλα προς τα γερμανικά χαρακώματα!
- Στον Β' Παγκόσμιο, οι Άγγλοι καταδρομείς στη Β. Αφρική χαλάρωναν παίζοντας μπάλα, έχοντας ως δοκάρια τεθωρακισμένα οχήματα!
- Στην κατεχόμενη Ουκρανία η επίλεκτη ποδοσφαιρική ομάδα των Ναζί ηττήθηκε τρεις συνεχόμενες φορές απ' τη Δυναμό Κιέβου. Κι εκδικήθηκαν τους νικητές, στέλνοντάς τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης!
- Στην Ισπανία, η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν η αγαπημένη ομάδα του Φράνκο και των φασιστών! Αντίθετα, η Μπάρτσα ήταν το σύμβολο της εξεγερμένης Καταλωνίας! Στη διάρκεια του ισπανικού εμφύλιου έδινε αγώνες στο εξωτερικό για να συγκεντρώσει χρήματα και πολιτική υποστήριξη στον αγώνα των Δημοκρατικών...
- Το 1969, μετά τον αγώνα των εθνικών ομάδων Ελ Σαλβαδόρ και Ονδούρας, οι νικητές Σαλβαδοριανοί εισέβαλαν στρατιωτικά στην Ονδούρα! Ο πόλεμος κράτησε 100 ώρες και είχε πάνω από 5000 νεκρούς..
- Στο Μουντιάλ του 1978, ο δικτάτορας της Αργεντινής Χόρχε Βιδέλα "πείθει" το Περού να χάσει με 6-0, γιατί μόνο με αυτό το σκορ η χώρα του περνούσε στον τελικό! Λένε πως στις σχετικές "διαπραγματεύσεις" συμμετείχε και ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ...
- Στο Μουντιάλ του 1986, η νίκη της Αργεντινής του Μαραντόνα κατά των Άγγλων θεωρήθηκε ως ρεβάνς για την στρατιωτική ήττα στον πόλεμο των Φώκλαντς το 1982!
- Ο εμφύλιος της Γιουγκοσλαβίας ξεκίνησε ουσιαστικά απ' τις αιματηρές συγκρούσεις των οπαδών της Δυναμό Ζάγκρεμπ (Κροατία) και του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου τον Μάιο του 1990! Απ' τις τάξεις των φανατικών οπαδών προήλθαν και οι πυρήνες των παραστρατιωτικών οργανώσεων που έδρασαν στους πολέμους της Βοσνίας, της Κράινα κ.λπ.
- Μέσα απ' το ποδόσφαιρο εκδηλώθηκε και ο έντονος ανταγωνισμός Αιγύπτου και Αλγερίας. Μετά την μεταξύ τους αναμέτρηση το 1989 ξέσπασαν αιματηρά επεισόδια. Η Αλγερία κατηγόρησε την Αίγυπτο για προδοσία, εγκατάλειψη των Παλαιστινίων και δειλία έναντι του Ισραήλ! Η Αίγυπτος ανταπέδωσε αποκαλώντας τους Αλγερινούς άξεστους, απολίτιστους και ανάξιους να αποκαλούνται Άραβες! Η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε μετά το αγώνα τους το 2009, οπότε και οι δυο χώρες διέκοψες τις διπλωματικές τους σχέσεις...

Τουλάχιστον ας είχαν την τόλμη να το ομολογήσουν...

"Ναι ρε μάγκες, έκλεβα!
Πώς νομίζατε ότι μπορούσε κάποιος να ζει μες στη χλιδή και να σπαταλά τόσα πολλά στις προεκλογικές περιόδους;
Και για ποιον σοσιαλισμό και φιλελευθερισμό μου τσαμπουνάτε τώρα;
Για την κονόμα γίνονται όλα!
Δηλαδή, εσείς για τον σοσιαλισμό ζητούσατε ρουσφέτια και φιλάγατε τις κατουρημένες ποδιές μου για να σας διορίσω την κόρη, να κάνω την καλή μετάθεση στο γιόκα, να πιέσω τον εφοριακό ή να μιλήσω στην πολεοδομία για να κάνει τα στραβά μάτια;"...

Να επανασυσταθεί η "Ένωσις Κέντρου"!

- Ο Γιώργος να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ και να ηγηθεί του νέου πολιτικού σχήματος!
- Ο Μητσοτάκης να ζητήσει συγγνώμη για την αποστασία του '65, και η κόρη του να γίνει υπαρχηγός του Γιώργου!
- Ο Φώτης Κουβέλης, ο "νέος Τσιριμώκος της Αριστεράς", να ζητήσει συγγνώμη για το βρώμικο '89 και να γίνει ηγετικό στέλεχος της νέας Ε.Κ.
- Διμέτωπος αγώνας και προκήρυξη εκλογών για τον Οκτώβριο.
(Γιατί όσοι περιμένουν σοβαρότητα από Σαμαρά-Παπαρήγα-Τσίπρα είναι σα να ψάχνουν καλλιγραφία απ' τον κώλο της μαϊμούς...)

Η "δική μου" ΚΝΕ...

Ήμουν 11 χρονών, "μαζεμένος" επαρχιώτης, όταν το 1979 πρωτοπάτησε το πόδι μου στην Αθήνα. Γράφτηκα στο 1ο Γυμνάσιο-Λύκειο Βύρωνα, πίσω απ' την Ανάληψη, το επονομαζόμενο "κόκκινο σχολειό".
Τότε, στις λαϊκές συνοικείες του Βύρωνα και της Καισαριανής, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ σάρωναν ακόμη. Το κόμμα φάνταζε στα μάτια μας αγιοποιημένο, χάρη στους διωγμούς των μελών του απ' το μετεμφυλιοπολεμικό κράτος.
Η ΚΝΕ τότε ήταν "παρθεναγωγείο"! "Πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα"! Θυμάμαι γονείς να φέρνουν τα παιδάκια τους στην οργάνωση "για να μην πέσουν στα ναρκωτικά" ή "για να μη γίνουν χούλιγκαν".
Οι "αρχές" μας ήταν πολύ συντηρητικές. Αρνιόμασταν τον αμερικανικό τρόπο ζωής και τα αμερικανικά "πολιτιστικά προϊόντα". Δεν ξέραμε τι θα πει ντισκοτέκ και κόκα κόλα.
Ο Γρηγόρης ο Φαράκος είχε γράψει και το "Βιβλίο καλής συμπεριφοράς" που μας υποχρέωνε να γυρνάμε νωρίς σπίτι, να πλενόμαστε με δροσερό νερό και να κοιμόμαστε με τα παράθυρα ανοιχτά, γιατί είναι πιο υγιεινό...
Πνευματικός μας πατέρας ήταν κι ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος. Αφού έγραψε τον ύμνο του Στάλιν, που είναι "το μεγάλο αγκωνάρι που ξαποστένουν οι λαοί", φρόντισε να τιμήσει και τα "παιδιά της ΚΝΕ που είπαν στη ζωή το μέγα ΝΑΙ"...
Στα σχολεία των αστικών περιοχών κυκλοφορούσαν συνέχεια ανέκδοτα για τους "ΚΝίτες τα πρόβατα" που αντί για "μπεεεεε" κάνουν "κνεεεεε", αλλά αυτό δεν μας χάλαγε. Μέχρι, βέβαια, που καταλάβαμε πόσο δύσκολο είχε γίνει να βρούμε γκόμενα εκτός ΚΝΕ! Αλλά και στην συντηρητική σεξουαλικά ΚΝΕ τα γκομενικά ήταν δύσκολα. Οι συντρόφισσες ήθελαν στεφάνι...
Κείνη την εποχή, μιλάμε ακόμη για το 1979, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προσπάθησε να ... μεταρρυθμίσει τα πανεπιστήμια. Μια θύελλα καταλήψεων σάρωσε όλες τις σχολές. Αλλά η ΚΝΕ δεν γούσταρε, τότε, τέτοιες μορφές αγώνα.
Όπως και τον Νοέμβρη του 1973 στο Πολυτεχνείο, κατήγγειλε τους καταληψίες ως "χαφιέδες της ασφάλειας" και "γνωστούς άγνωστους" (η ΚΝΕ πρωτοχρησιμοποίησε αυτόν τον όρο).
Ειδικά στο Χημείο, εγινε ο χαμός. Οι ΚΝίτες πέταξαν με τις κλοτσιές έξω τους καταληψίες αριστεριστές! Μέχρι κι ο Τζίμης Πανούσης αφιέρωσε ένα τραγουδάκι στο τότε πρωτοπαλίκαρο της ΚΝΕ στο Χημείο: "Βάρα μας Μαλάμη, χτύπα μας Μαλάμη, είμαστε όλοι μαζοχιστές"!
Από τότε οι σχέσεις ΚΝΕ-αντιεξουσιαστών έγιναν εχθρικές. Κι οι τελευταίοι κόλλησαν στους ΚΝίτες το παρατσούκλι "ΚΝΑΤ"...
Άλλος μεγάλος εχθρός του ΚΝίτη ήταν οι "αναθεωρητές" του ΚΚΕ εσωτερικού. Στην πορεία του Πολυτεχνείου το 1980, λίγο μετά τον βίαιο θάνατο του Κουμή και της Αγγελοπούλου, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στους "Ρηγάδες" και τους διέλυσαν. Αυτοί έτρεξαν να κρυφτούν στο μπλοκ της ΚΝΕ, αλλά οι "αλυσίδες" έσφιξαν και τα Ρηγόπουλα έμειναν αδέσποτα στο στόμα του λύκου. Τους σάπισε στο ξύλο η μπατσαρία...