Η κοροϊδία της ... καραμανλικής "συναίνεσης"!

(Παραθέτω κάποια αποσπάσματα από το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη

στη χθεσινή "Καθημερινή")

Στην Ελλάδα έχουμε έναν εκπληκτικό τρόπο για να μη λύνουμε προβλήματα. Φτιάχνουμε μαγικές έννοιες στις οποίες φορτώνουμε τα πάντα, ώστε να μην κάνουμε τίποτε. Παλιότερα ήταν «ο ξένος δάκτυλος» που έφταιγε για όλα τα δεινά μας. Αλλες φορές «οι δεινόσαυροι της πολιτικής» εμπόδιζαν την πρόοδο.

Βέβαια, όλα είχαν κάποια βάση, αλλά η διαρκής επανάληψή τους τα έκανε καραμέλα και άλλοθι απραξίας. Οπως ακριβώς γίνεται και τώρα με τη μαγική έννοια της «συναίνεσης». Η κυβέρνηση αποφεύγει να κάνει τη δουλειά της, με το αιτιολογικό ότι η αντιπολίτευση κάνει τη δική της. Φτάσαμε να ζητείται συναίνεση επί παντός, λες και ζούμε σε ένα μονοκομματικό πολίτευμα ή σε μια μονολιθική κοινωνία. Ζητείται συναίνεση για την οικονομία (διότι βρισκόμαστε σε κρίση), για την παιδεία (διότι είναι εθνικό θέμα), για την τρομοκρατία (διότι διαταράσσει την κοινωνική ζωή της χώρας) κ. λπ.

Σε όλο τον κόσμο η συναίνεση απαιτείται μόνο για τους κανόνες του παιγνιδιού. Οχι για το παιγνίδι καθαυτό. Στη Βρετανία, όπου οι άνεργοι σχηματίζουν ουρές και οι τράπεζες εθνικοποιούνται με ταχύτατους ρυθμούς για να μην καταρρεύσει το σύστημα, ουδείς ζήτησε συναίνεση από τους Συντηρητικούς σε ό, τι αφορά την πολιτική των Εργατικών. Πριν από τρεις εβδομάδες οι δρόμοι της Βρετανίας γέμισαν με αφίσες των Τόρις που απεικόνιζαν ένα μωρό. Το σύνθημα με μεγάλα γράμματα ήταν: «Τα μάτια είναι του μπαμπά, η μύτη της μαμάς και το χρέος του Γκόρντον Μπράουν». Ουδείς τους κατηγόρησε ότι υπονομεύουν τη συναίνεση εν μέσω κρίσης και φυσικά ο Βρετανός πρωθυπουργός δεν έπαψε να ξεδιπλώνει την πολιτική του επειδή δεν συναινούν με την διόγκωση του χρέους οι Συντηρητικοί. Απαντες θεωρούν δεδομένο ότι δουλειά του ενός είναι να κυβερνά και των άλλων να αντιπολιτεύονται.

Ακόμη περισσότερο: σε αυτές τις κοινωνίες δεν υπάρχει η θεοποιημένη συναίνεση ούτε εντός των ίδιων των κομμάτων. Οταν έσκασε η φούσκα της «Λίμαν Μπράδερς» οι Ρεπουμπλικανοί βουλευτές καταψήφισαν το πρώτο πακέτο Μπους για τη στήριξη του τραπεζικού τομέα. Θεωρείται δεδομένο ότι ο πρόεδρος προτείνει και τα νομοθετικά σώματα συζητούν, κρίνουν, συμφωνούν ή απορρίπτουν. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν κλαψούρισε για την «έλλειψη συναίνεσης» που του χαλάει τα σχέδια για να σώσει την αμερικανική οικονομία. Σήκωσε τα μανίκια, τροποποίησε το σχέδιο σύμφωνα με τις απόψεις που εκφράστηκαν στα δύο νομοθετικά σώματα και τελικά το πακέτο βοήθειας πέρασε. Γι’ αυτό η δημοκρατία πρόκοψε σε αντίθεση με άλλα μονολιθικά καθεστώτα. Δεν κλείνει τα μάτια θεωρώντας ότι δεν υπάρχουν κοινωνικές και συνεπώς πολιτικές διαφορές. Τις εντάσσει σε ένα σύστημα επίλυσης: συγκρούονται οι απόψεις και τελικά η πλειοψηφία αποφασίζει ποιον δρόμο θα ακολουθήσει.

Η διαρκής επίκληση της κυβέρνησης για συναίνεση είναι άλλοθι απραξίας. Οπως δεν έλυσε το πρόβλημα της Ολυμπιακής διότι προφανώς δεν συναινούσαν οι πιλότοι της, έτσι και τώρα. Δεν θέλει να κάνει τίποτε, διότι θα έχει πολιτικό κόστος, και επιζητεί να την χειροκροτούμε γι’ αυτό.

Πέντε χρόνια "νέας διακυβέρνησης"...

Χάσαμε πια το κέφι μας...
Αρχίσαμε να ισορροπούμε
στην κλωστή της μελαγχολίας...

Τα "ορφανά του Σταλινισμού"! (Αλέκα, Αλέκος και Αλέξης)

Η ιστορικός Μαρία Μποντίλα στο βιβλίο της "Πολύχρονος να ζεις, μεγάλε Στάλιν" εξηγεί με μεγάλη διαύγεια τον τρόπο που η Ζαχαριαδική γραφειοκρατία προσπάθησε -στις ανατολικές χώρες- να καταστρέψει δύο γενιές κομμουνιστών.
Αναφέρεται στο "εκπαιδευτικό σύστημα" που οργανώθηκε στις "λαϊκές δημοκρατίες" μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού και στην προσπάθεια να οικοδομηθεί ο "νέος κομμουνιστής άνθρωπος", με θύματα τα παιδιά των πολιτικών προσφύγων. Τρία ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά που έπρεπε να χαρακτηρίζουν το "νέο κομμουνιστή":
α) πλήρη αφοσίωση στη Ζαχαριαδική (τρομοκρατική) εξουσία
β) τυφλή πίστη στον σοβιετικό πατερναλισμό
γ) μίσος (σχεδόν γονιδιακό) για τη σοσιαλδημοκρατία.
Με αυτές τις σταθερές δηλητηριάστηκαν μαζικά στις "πατρίδες του υπαρκτού σοσιαλισμού" χιλιάδες ψυχές που αγωνίστηκαν, εξευτελίστηκαν και μαρτύρησαν από το μεταπολεμικό "εθνικό κράτος" της χώρας μας.
Το "έργο" του μίσους της κομμουνιστικής Αριστεράς για τη σοσιαλδημοκρατία και το μεταρρυθμιστικό κέντρο το βλέπουμε να παίζεται εδώ και δεκαετίες. Το είδαμε το '50 όταν το ΚΚΕ ταύτιζε τον Πλαστήρα με τον Παπάγου (το 1963 ο Γ.Γ. του ΚΚΕ Κολιγιάννης δήλωνε δημόσια: "αν ο Ζαχαριάδης ήταν σήμερα στην ηγεσία του ΚΚΕ θα επολέμα το Κέντρον κι όχι την ΕΡΕ!)...
Το είδαμε το 1986 με την εκλογή των Δεξιών δημάρχων σε Αθήνα, Πειραιά και Σαλονίκη. Το είδαμε το 1989 με την αισχρή αριστεροδεξιά συγκυβέρνηση, στις εκλογές του 2007, το βλέπουμε και τώρα καθημερινά!
Δυστυχώς, η σημερινή ηγεσία της "Αριστεράς" μονοπωλείται από τα "ορφανά του Σταλινισμού"! Την Αλέκα Παπαρήγα που θέλει να αποκαταστήσει τον Στάλιν, τον Αλαβάνο, πρώην ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, και τον Τσίπρα που ανδρώθηκε στη μεγάλη της ΚΝΕ σχολή!
Η ισοπεδωτική εξίσωση των πολιτικών δυνάμεων ("όλοι ίδιοι είναι εκτός από μας") και η προσέγγιση της πολιτικής μέσα από το μανιχαϊστικό δίπολο "άσπρο-μαύρο", οδηγεί σε αδιέξοδα και επιστρέφει ως μπούμερανγκ στους εμπνευστές της. Όταν εθίζεις την κοινή γνώμη σε ισοπεδωτικές υπεραπλουστεύσεις, κάποια στιγμή θα πέσεις κι εσύ στο λάκκο που άνοιξες για τους άλλους. Έτσι, με την ίδια ανεγκέφαλη λογική που ταυτίζουν τη Ν.Δ. με το ΠΑΣΟΚ, οι ίδιοι τραγικοί πρωταγωνιστές ταυτίζουν τον Συνασπισμό με τους κουκουλοφόρους και το ΚΚΕ με τη Ν.Δ. και το ΛΑΟΣ!
Ακολουθεί το πιο παρατεταμένο χειροκρότημα της ιστορίας. Θέατρο Μπολσόι, 1937! Απολαύστε το...

Αξιοπιστία μηδέν!

Όταν η κυβέρνηση έπαιρνε πέρσι τα παράλογα και άδικα φορολογικά της μέτρα, επικαλούνταν τα εξής:

- τη διεθνή κρίση

- την κακή οικονομική πολιτική του ΠΑΣΟΚ μέχρι το 2004

- την φοροδιαφυγή των ελευθέρων επαγγελματιών

- την ανευθυνότητα του ΠΑΣΟΚ ("είσαι προστάτης των φοροφυγάδων κύριε Παπανδρέου", "πού θα βρείτε τα λεφτά αν καταργήσετε τα φορολογικά μας μέτρα;").

Αυτά έλεγαν οι υπουργοί της κυβέρνησης και οι βουλευτές της συμπολίτευσης τους καταχειροκροτούσαν όρθιοι!

Τώρα, που η κυβέρνηση πήρε πίσω τα φορολογικά της μέτρα, πρέπει να μας απαντήσει:

- έπαψε ποια να υπάρχει διεθνής οικονομική κρίση;

- έπαψε να φταίει η πολιτική του ΠΑΣΟΚ πριν το 2004;

- έγινε, πλέον, η κυβέρνηση προστάτης των φοροφυγάδων;

- πού θα βρει τα χρήματα που δεν θα εισπράξει, πλέον, από τα καταργούμενα φορολογικά μέτρα;

Βέβαια, οι φιλοκυβερνητικοί βουλευτές, θα ξαναχειροκροτήσουν όρθιοι την κατάργηση των μέτρων που ελήφθησαν με την ψήφο τους στη Βουλή και ανακοινώθηκαν υπό τον ήχο των χειροκροτημάτων τους πριν μερικούς μήνες...

Οι πρώτες 72 ώρες του Ομπάμα...

1) Το Γκουαντάναμο κλείνει. Απαγορεύονται τα βασανιστήρια ως ανακριτική μέθοδος. Κλείνουν οι φυλακές της CIA σε τρίτες χώρες.
2) Προωθείται στο Κογκρέσο η ψήφιση του νομοσχεδίου για την τόνωση της οικονομίας με δημόσιες επενδύσεις ύψους 825 δισ. δολαρίων
3) Κατάργηση των απαγορεύσεων Μπους για την επιστημονική έρευνα στα ανθρώπινα βλαστοκύτταρα που θα βοηθήσει στη θεραπεία χιλιάδων αναπήρων.
4) Σαφής προτεραιότητα της διπλωματίας ένατι της στρατιωτικής ισχύος. Συμβολική επίσκεψη στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
5) Προσπάθεια τήρησης ίσως αποστάσεων από Ισραήλ και Παλαιστινίους. Αναφέρθηκε στην "τραγική βία στη Γάζα και στο Νότιο Ισραήλ". Πρώτα επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Παλαιστίνιο Πρόεδρο και ύστερα με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό! Άμεση και ενεργή παρέμβαση στο Μεσανατολικό με τον ορισμό ως ειδικού απεσταλμένου του Τζορτζ Μίτσελ, που πρωταγωνίστησε στην ειρήνευση της Βόρειας Ιρλανδίας.
6) Οριστική αποχώρηση των στρατευμάτων απ' το Ιράκ.
7) Καθιέρωση της αρχής της "ανοιχτής διακυβέρνησης". Καταργείται η πλήρης μυστικότητα των ενεργειών των υπουργείων, των κρατικών οργανισμών, ακόμα και του Λευκού Οίκου.
8) Περιορισμός των ετήσιων απολαβών των στελεχών του Λευκού Οίκου.
9) Σπάει ο ομφάλιος λώρος των στελεχών του Λευκού Οίκου με τα λόμπι. Απαγόρευση στις μεγάλες εταιρείες να προσλαμβάνουν πρώην κυβερνητικούς αξιωματούχους ως μέσο εξασφάλισης προσβάσεων στα υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια.
Οι τρεις πρώτες ημέρες του Ομπάμα στο Λευκό Οίκο αποτελούν πραγματικό κόλαφο για τη μίζερη, κομπλεξική ελληνική ψευδοαριστερά που όλα τα τσουβαλιάζει, όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει κάτω απ' το ισοπεδωτικό σταλινικό σύνθημα "όλοι ίδιοι είναι"!
Οι πρώτες ημέρες Ομπάμα αποτελούν και μια χρήσιμη πυξίδα για τον Γιώργο Παπανδρέου που θα κληθεί σύντομα να κυβερνήσει τη χώρα μας. Ο ελληνικός λαός δεν χρειάζεται μόνο κυβερνητική αλλαγή. Έχει άμεση ανάγκη ελπίδας, για να επιστρέψει το χαμόγελο στα χείλη μας.
Ήδη, το 62% των Αμερικανών, μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης, δηλώνει "γεμάτο ελπίδα"! Την ίδια ώρα το 75% των Ελλήνων δηλώνει "απελπισμένο"...

Θυμάστε πριν το 2004, εκείνο το "όλα τα κιλά όλα τα λεφτά";

Ήταν η εποχή που ο Χατζηγάκης και ο Καραμανλής έτρεχαν από μπλόκο σε μπλόκο, χτυπούσαν φιλικά τις πλάτες των αγροτών και τους ψιθύριζαν: "είμαστε μαζί σας, συνεχίστε τον αγώνα"!
Αλήθεια, πού πήγε εκείνη η υπόσχεση του Καραμανλή ότι "μόλις εκλεγώ πρωθυπουργός θα πηγαίνω ο ίδιος στα Συμβούλια των Υπουργών Γεωργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα δίνω σκληρές μάχες για να προστατεύσω το εισόδημα των Ελλήνων αγροτών";

Οι "νεκροθάφτες" της ελληνικής οικονομίας...

Το γνωρίζαμε ήδη όλοι: η πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή έχει φέρει τη χώρα στα πρόθυρα της οικονομικής χρεοκοπίας. Η Ελλάδα από το 2004 έχει χάσει κατά κράτος τη μάχη των εσόδων, των δαπανών και του δημόσιου χρέους. Πλέον το ερώτημα δεν είναι "πόσα δανειζόμαστε", αλλά "αν μπορούμε να δανειστούμε και με ποιους όρους"! Το δημόσιο χρέος απ' το 2004 έχει αυξηθεί κατά 50 δις ευρώ και το 70% των εσόδων του κράτους πηγαίνει αποκλειστικά στην εξόφλησή του! Βαδίζουμε στο δρόμο που άνοιξε η Αργεντινή το 2000 και η Ουγγαρία πριν μερικούς μήνες με τα τεράστια ελλείμματα και τα άδεια ταμεία...
Αλλά, για να ελαφρύνουμε λίγο την ατμόσφαιρα, χρονιάρες μέρες, ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στις ... ελληνικές χρεοκοπίες:
Η πρώτη ουσιαστικά πτώχευση του "καφενείον η Ελλάς" έγινε το 1827 λόγω της αδυναμίας να αποπληρώσουμε τα δύο δάνεια που πήραμε απ' τους εγγλέζους τραπεζίτες το 1824 και 1825 βάζοντας ως εγγύηση τα κτήματα του έθνους! Απ ' τα δάνεια αυτά, στην Ελλάδα έφτασε μόνο ένα μικρό μέρος, κι αυτό κατασπαταλήθηκε στις εμφύλιες αναμετρήσεις!
Το υπόλοιπο έμεινε στην Αγγλία για καταβολή "τόκων, εξόδων και μεσιτικών". Ένα μέρος προορίσθηκε και για την κατασκευή πολεμικών πλοίων στα ναυπηγεία της Αγγλίας και της Αμερικής. Από τα έξι πλοία που ναυπηγήθηκαν για λογαριασμό της Ελλάδας στην Αγγλία, η "Καρτερία" έφθασε στη χώρα μας με καθυστέρηση 13 μηνών και σε "αθλίαν κατάστασιν", ο "Ακαταμάχητος" κάηκε στον Τάμεση, η "Επιχείρισης" όταν βγήκε στο πέλαγος κόντεψε να βουλιάξει γιατί έσκασαν τα καζάνια, ενώ απ' τα τρία μικρότερα μόνο το "Ερμής" θα φτάσει κι αυτό με χαλασμένη μηχανή! (Μήπως αυτή η ιστορία μας θυμίζει κάπως τα υποβρύχια που πρόσφατα παραγγείλαμε απ' τους Γερμανούς που μόλις μπαίνουν στο νερό γέρνουν 45 μοίρες;)...
Απ' τις δύο φρεγάτες που παραγγέλθηκαν στην Αμερική, η μία έμεινε τελικά εκεί ενώ η δεύτερη, η "Ελλάς", θα πυρποληθεί απ' τον ίδιο τον Μιαούλη όταν έγινε το κίνημα για την ανατροπή του Καποδίστρια!
Η δεύτερη πτώχευση της χώρας έγινε το 1843 όταν διακόπηκε "λόγω αδυναμίας" η αποπληρωμή του δανείου των 60 εκατ. γαλλικών φράγκων που είχε δοθεί στη Βαυαροκρατία.
Η τρίτη στάση πληρωμών έγινε το 1893, στο τέλος της διακυβέρνησης του Χαρίλαου Τρικούπη. Αυτός, για να δημιουργήσει τις υποδομές ενός σύγχρονου κράτους, συνήψε επτά δάνεια με ληστρικούς όρους. Βέβαια, έγιναν σημαντικά έργα (διώρυγα Κορίνθου, 900 χλμ σιδηροδρομικών γραμμών και 1500 χλμ αμαξιτών δρόμων). Αλλά η εξόφληση των δανείων ήταν αδύνατη, ο Τρικούπης έχωσε φόρους (ξεπέρασε σε φορομπηξία και τον Αλογοσκούφη) και στις 30 Οκτωβρίου 1893 θα ομολογήσει στη Βουλή ότι ... "δυστυχώς κύριοι επτωχεύσαμεν"! Ο διάδοχός του Δηλιγιάννης θα οδηγήσει τη χώρα το 1897 στον ατιμωτικό πόλεμο με την Τουρκία και μετά την ήττα θα έλθει στη χώρα ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος που θα εισπράττει για λογαριασμό των δανειστών τους φόρους απ' το κρατικό μονοπώλιο (αλάτι, σπίρτα, τσιγαρόχαρτα, πετρέλαιο, τραπουλόχαρτα, τέλη χαρτοσήμου και δασμούς τελωνείου Πειραιά). Ο Δ.Ο.Ε. θα μας απαλλάξει από την παρουσία του μετά από 80 χρόνια, το 1978!
Την τέταρτη "στάση πληρωμών" έκανε ο Βενιζέλος το 1932. Σε αυτή συνέβαλαν, εκτός της κακής οικονομικής διαχείρισης, και το τεράστιο οικονομικό βάρος της ενσωμάτωσης των προσφύγων της Μικρασίας αλλά και η διεθνής κρίση του 1929.
Ο τελευταίος διακανονισμός όλων των προπολεμικών δανείων έγινε το 1952-1953 απ' την κυβέρνηση Παπάγου και υπουργό τον Σπύρο Μαρκεζίνη.