Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2008

Ο μεγάλος ενορχηστρωτής!

Αναδημοσιεύω το άρθρο του Σταύρου Λυγερού απ' τη σημερινή "Καθημερινή":

"Όταν πριν από δύο περίπου χρόνια είχαν δημοσιευθεί στοιχεία για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, ο κυβερνητικός μηχανισμός επιρροής στα ΜΜΕ είχε καταφέρει να «μην ανοίξει μύτη». Οταν προ μηνών ο «Αλφα» ξεκίνησε για τους δικούς του λόγους εκστρατεία για το ίδιο σκάνδαλο, η κυβέρνηση ήταν πολιτικά αδύναμη και γι’ αυτό ευάλωτη. Μία λοίμωξη, που προκαλεί μικρή ταλαιπωρία σ’ ένα δυνατό οργανισμό, μπορεί να αποβεί μοιραία για έναν εξασθενημένο οργανισμό. Τελικώς, το τείχος της σιωπής έσπασε, αλλά αυτό δεν αλλάζει το θλιβερό συμπέρασμα για την ποιότητα του κράτους δικαίου.
Το Βατοπέδι είχε δικαίωμα να διεκδικήσει εκτάσεις που θεωρεί ότι του ανήκουν. Η στήλη δεν είναι σε θέση να κρίνει το βάσιμο των διαδοχικών και διευρυνόμενων διεκδικήσεων επί εκτάσεων της Βιστωνίδας. Το αναμφισβήτητο είναι ότι οι ανταλλαγές ήταν κραυγαλέα άνισες. Δεν πρόκειται για απλή μεροληψία ενός δικαστή ή ενός κρατικού αξιωματούχου ή ενός υπουργού υπέρ μιας ιστορικής μονής. Για να διεκπεραιωθεί το σχέδιο των ανταλλαγών χρειάστηκε να συμπράξουν αρκετοί παράγοντες και μάλιστα κατά τρόπο που δεν θυμίζει ελληνική γραφειοκρατία.
Εάν επρόκειτο για μεμονωμένη μεροληψία, η σκανδαλώδης απόφαση ενός υπουργού ή ενός κρατικού αξιωματούχου θα είχε προκαλέσει την αντίδραση των υπολοίπων που ασχολήθηκαν με την υπόθεση. Τέτοια αντίδραση δεν εκδηλώθηκε. Και όποτε εκδηλώθηκε, έσβησε τάχιστα. Ολα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα, που ενισχύεται και από ορισμένες καταθέσεις, ότι το σκάνδαλο είχε ισχυρό ενορχηστρωτή. Μόνο ένα κυβερνητικό κέντρο κοντά στην κορυφή ήταν ικανό να πειθαναγκάζει με διάφορα επιχειρήματα υπουργούς να υπογράψουν τέτοιες αποφάσεις.
Τα αλληλοκαρφώματα των «γαλάζιων» υπουργών στη χθεσινή συνεδρίαση της εξεταστικής επιτροπής είναι ένα αλάνθαστο σημάδι για τη φύση του σκανδάλου. Προς το παρόν καρφώνουν μόνο τους διπλανούς, γιατί αυτό είναι πιο εύκολο. Είναι και ένας τρόπος για όσους έχουν υπογράψει να στείλουν εμμέσως πλην σαφώς το μήνυμα ότι δεν είναι διατεθειμένοι να μετατραπούν σε αποδιοπομπαίους τράγους. Αν και στους διαδρόμους της Ν.Δ. αρκετοί λένε πολλά και σκληρά για τον μεγάλο ενορχηστρωτή, κανείς απ’ αυτούς δεν είναι έτοιμος να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου, μιλώντας δημοσίως. Ο κομματικός πατριωτισμός επιβάλλει μία στάση, που εκ των πραγμάτων οδηγεί στην συγκάλυψη. Το κρίσιμο ζήτημα είναι εάν οι εργασίες της Εξεταστικής θα τελειώσουν πριν σπάσει η «γαλάζια» άμυνα. Στην όχι πολύ πιθανή περίπτωση που το τείχος σπάσει, θα επικρατήσει το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Τα στόματα θα ανοίξουν και θα έχουν να πουν πολλά
.

Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2008

Γεώργιος Παπανδρέου: ο πρωθυπουργός της δωρεάν παιδείας (1963)

"Άρχισε από χθες η εφαρμογή της δωρεάν παιδείας, σύμφωνα με τα τελευταία κυβερνητικά μέτρα. Έτσι: οι φοιτητές όλων των Ανωτάτων Ιδρυμάτων απαλλάσσονται παντός τέλους εγγραφής. Απαλλάσσονται ενσήμων, εκπαιδευτικών τελών και εκπαιδευτικής προνοίας οι τίτλοι πάσης φύσεως (ενδεικτικά, απολυτήρια κλπ) που εκδίδονται από δημόσια σχολεία και σχολές. Απαλλάσσονται των τελών εγγραφής, της υποχρεωτικής εισφοράς υπέρ σχολικών ταμείων κλπ όλοι οι μαθηταί και σπουδασταί όλων των βαθμίδων και σχολών. Σχετική εγκύκλιος του πρωθυπουργού και υπουργού Παιδείας κ. Γ. Παπανδρέου διεβιβάσθη τηλεφωνικώς στις αρμόδιες αρχές"
(εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ", 27 Νοεμβρίου 1963)

Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2008

Ένας γερασμένος ... σαραντάρης!

Ο Χρήστος Γιαναράς σε πρόσφατη επιφυλλίδα του στην "Καθημερινή της Κυριακής" έγραφε:
Στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή του νεώτερου αποτελεί αίνιγμα η εξ αρχής απουσία από τον ψυχισμό αυτού του ανθρώπου κάθε εύτολμης φιλοδοξίας.
Διαχειρίστηκε την πρωθυπουργία σαν υπερήλικας μπουχτισμένος από εξουσία, βαργεστημένος, παραιτημένος από κάθε διάθεση για τολμηρές ρήξεις, γόνιμες ανατροπές. Στα σαρανταένα του χρόνια έμοιαζε κι όλας κουρασμένος και φοβισμένος, ακολουθούσε την παλαιοκομματική πεπατημένη, απέφευγε κάθε καινοτομία, κάθε δημιουργική πρωτοβουλία, κάθε ρίσκο.
Γέμισε τον δημόσιο βίο με χρυσοπληρωμένους εκλεκτούς του που έπνιξαν τη χώρα στην αποφορά των σκανδάλων ή στην ντροπή της ανικανότητας και της ασχετοσύνης. Κι ούτε που τόλμησε έστω να ενοχλήσει όσους άπαξ εντόπισε ως "νταβατζήδες"...

Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2008

Το "Νέο Πολυτεχνείο" ...

Τόσα χρόνια πέρασαν και οι προσωπικές μνήμες ξεθωριάζουν. Συνήθως αντικαθίστανται από τη λεγόμενη "συλλογική μνήμη" με ιδιαίτερη έμφαση στο ηρωικό και μυθολογικό στοιχείο...
Το Πολυτεχνείο έχει δύο "εγγραφές":
Α) Ως πραγματικότητα έδωσε πρόσωπο στα οράματα, τις ευαισθησίες και στη βαθιά επιθυμία των νέων ανθρώπων να πουν "όχι" στη δικτατορία και στην καταπίεση. Ήταν πρωτ' απ' όλα μια κίνηση αντιδικτατορική που μέσα απ' τον αγώνα και την κινητοποίηση έλαβε ευρύτερες πολιτικές και ιδεολογικές διαστάσεις.
Β) Ως μύθος ανταποκρίθηκε στην ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας να καλύψει τα κενά, τις τύψεις και τους συμβιβασμούς της. Οι "ήρωες του Πολυτεχνείου", η "εποποιία" και η "αντίσταση" αποενοχοποιεί την κοινωνία μας για τη σημαντική ανοχή (ακόμη και στήριξη) προς το δικτατορικό καθεστώς, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα τρία χρόνια... Με τον ίδιο άλλωστε τρόπο η "παλλαϊκή εθνική αντίσταση 1941-44" κάλυψε το όχι ευκαταφρόνητο φαινόμενο του δοσιλογισμού που άνθισε στην κατεχόμενη χώρα μας...
Το Πολυτεχνείο έκλεισε έναν κύκλο, τον μεταπολεμικό-μετεμφυλιακό, κι άνοιξε έναν νέο -τον μεταπολιτευτικό- που δεν λέει ακόμη να κλείσει. Το Πολυτεχνείο αποτέλεσε αναμφίβολα μια πυκνή στιγμή της ιστορίας της Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που αρνείται πεισματιά να ενηλικιωθεί! Όσοι τοποθετούνται στον πολιτικό χώρο της πρέπει, επιτέλους, να επιλέξουν (ή, καλύτερα, να επιβάλλουν) στους εαυτούς τους μια κριτική ματιά προς τα πάντα και, κυρίως, προς τον χώρο που τους εκφράζει ιδεολογικά.
Η Αριστερά ήταν εκείνη που δημιούργησε το Πολυτεχνείο του 1973, η Αριστερά πρέπει να είναι κι εκείνη που θα κλείσει τον ιστορικό αυτό κύκλο δημιουργώντας ένα "Νέο Πολυτεχνείο"! Όχι, φυσικά, ένα κακέκτυπο του 1973! Αλλά το Πολυτεχνείο του μέλλοντος, δηλαδή της γνώσης, της επιστημονικής έρευνας και πρωτοπορίας...

Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2008

Όλοι ίδιοι είναι;

Επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ τα τιμολόγια της ΔΕΗ και όλων των δημοσίων υπηρεσιών αυξάνονταν πάντα σε ποσοστό μικρότερο του πληθωρισμού!
Και όταν μιλάμε για πληθωρισμό το 2003 εννοούμε ένα ... 2,4%!
Και παρ' ολ' αυτά η ΔΕΗ παραδόθηκε στους Καραμανληδοαλογοσκούφηδες με ετήσια κέρδη 500 εκατ. ευρώ!
Για να δούμε, όμως, και τους τελευταίους 17 μήνες των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας:Στις 1 Αυγούστου 2007, αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ κατά 3%.
Στις 1 Δεκεμβρίου 2007 αύξηση 7%.
Στις 1 Ιουλίου 2008 νέα αύξηση 7%. Επίσημη δικαιολογία η αλματώδης αύξηση της τιμής του πετρελαίου...
Από 1 Ιανουαρίου 2009 ανακοινώνεται νέα αύξηση των τιμολογίων κατά 5,6%! Σε μια περίοδο που η τιμή του πετρελαίου έχει πέσει απ' τα 140 δολάρια στα 60 δολάρια το βαρέλι!
Συνολική αύξηση, σε 17 μόλις μήνες, 22,6%!
Ταυτόχρονα, η ΔΕΗ παρουσιάζει ζημιές σε ετήσια βάση ύψους 220 εκατ. ευρώ!
Μήπως η "βαρκούλα" των λιμεναρχείων Κουμουνδούρου και Περισσού, με το ζαχαρειαδικό ονοματάκι "όλοι ίδιοι είναι" έχει προσαράξει στα αβαθή και μπάζει από παντού νερά;

Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2008

Οι Αμερικάνοι ...

... ψήφισαν τον μαύρο
και "μαύρισαν" τον λευκό!
Ας ευχηθούμε κι εμείς
να δούμε μια "μαύρη μέρα"!

Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2008

Κύριε Σουφλιά, ζητάτε αύξηση των δημοσίων επενδύσεων ...

Όμως, τα τελευταία πέντε χρόνια:
- δεν έπεσε ούτε μια τσαπιά στον πιο θανατηφόρο δρόμο της πατρίδας μας, την εθνική οδό Κορίνθου - Πάτρας!
- δεν έγινε απολύτως τίποτα για την αναβάθμιση των αεροδρομίων, έστω και με το μοντέλο της συγχρηματοδότησης του "Ελ. Βενιζέλος"!
- καθυστερεί αδικαιολόγητα η επέκταση της Αττικής Οδού!
- δισεκατομμύρια επενδύσεων σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας έχουν κολλήσει στα γρανάζια του ΥΠΕΧΩΔΕ!