Κλειστόν...

... γιατί τα είδαμε όλα, ή σχεδόν όλα!

Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε....

Ας θυμηθούμε λίγο τις προεκλογικές υποσχέσεις του πρωθυπουργού μας:

- Αποκατάσταση των χαμηλών συντάξεων και των πολυτεκνικών επιδομάτων.

- Αποκατάσταση ειδικών μισθολογίων των αστυνομικών και των ιπταμένων της Πολεμικής Αεροπορίας.

- Αποζημίωση των ομολογιούχων μικροαποταμιευτών που "κουρεύτηκαν" με το PSI.

- Επέκταση επιδόματος ανεργίας από ένα σε δύο έτη.

- Επίδομα ανεργίας και στους ελεύθερους επαγγελματίες.

- Δημιουργία νέων θέσεων εργασίας με ρυθμό 150.000 ετησίως απ' το 2013.

- Εξασφάλιση ρευστότητας στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

- Διατήρηση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και επαναφορά της μετενέργειας στους 6 μήνες.

- Σταδιακή αύξηση του αφορολόγητου ορίου από τα 5.000 στα 12.000 ευρώ.

- Άμεση μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση.

Κλπ κλπ...

Μπίσμαρκ:

"Οι πολίτες καλύτερα να μην ξέρουν πώς 

φτιάχνονται τα λουκάνικα κι οι νόμοι"!

Προβληματισμός...

Ως τώρα παρακολουθούμε μόνο τη Δράση 

της "Χρυσής Αυγής".

Σε λίγο θα δούμε και την ... Αντίδραση!

Το ξένο είναι πάντα πιο γλυκό...

Όλοι ξέρουμε πως την πατάτα την έφερε στην Ελλάδα ο Καποδίστριας.

Αλλά οι Έλληνες δεν έδειχναν και τόσο ενθουσιασμένοι με το "νέο φρούτο".

Κανείς δεν είχε διάθεση να το βάλει στο στόμα του.

Οπότε ο Κυβερνήτης, γνώστης της ψυχοσύνθεσης των συμπατριωτών του, σκέφτηκε πως ο Έλληνας θα έτρωγε τις πατάτες μόνο αν τις έκλεβε!

Έδωσε, λοιπόν, εντολή να φτιάξουν ένα βουνό πατάτες στην πλατεία Ομονοίας και ανέθεσε δήθεν σε ένα στρατιωτικό απόσπασμα να τις φυλάει.

Τους είπε όμως να γυρίζουν τις πλάτες τους και να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι κάποιος έκλεβε τις πατάτες.

Πριν ξημερώσει δεν είχε μείνει καμία πατάτα στην πλατεία...

Σώζει η Παναγία τους βασιλείς;

Ας πάμε καμιά κατοστή χρόνια πίσω.

Στο 1915, τότε που πρωταρχίζει η Εθνικός Διχασμός. Βασιλικοί και Βενιζελικοί...

Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος αρνείται τη συμμετοχή της Ελλάδας στην αγγλική επίθεση κατά των Δαρδανελίων, ο πρωθυπουργός Βενιζέλος υποχρεώνεται σε παραίτηση, προκηρύσσονται εκλογές για τις 31 Μαϊου, κι αρχίζει ένας αδυσόπητος προεκλογικός αγώνας χωρίς αρχές και αναστολές...

Προεκλογικά ο Βασιλιάς αρρωσταίνει ξαφνικά, αν και πολλοί είπαν πως ήταν "ασθένεια-μαϊμού"!

Οι αντιβενιζελικοί εκμεταλλεύονται πολιτικά την "ασθένεια" του άνακτος, και διαδίδουν πως φταίει ο Βενιζέλος που "στενοχώρησε τον Βασιλέα"...

Στο παιχνίδι μπαίνει και η θρησκεία.

Στις 13 Μαϊου το καταδρομικό "Αβέρωφ" στέλνεται στην Τήνο για να παραλάβει τη "θαυματουργή εικόνα" της Παναγίας και να τη μεταφέρει στην Αθήνα προς αποκατάσταση της υγείας του Κωνσταντίνου.

Το "Αβέρωφ" φέρνει την εικόνα στο Φάληρο, όπου την παραλαμβάνει η θρησκευτική και πολιτική ηγεσία και με μεγαλειώδη πομπή μέσω της Λεωφόρου Συγγρού τη μεταφέρουν στα Ανάκτορα της πλατείας Συντάγματος.

Ιππείς καλπάζοντες προπορεύονται της εικόνας, ενώ στα πεζοδρόμια έχουν συγκεντρωθεί χιλιάδες κόσμου που υβρίζουν και καταριούνται το Βενιζέλο που "αρρώστησε το Βασιλιάς μας"!

Και πάμε πενήντα χρόνια αργότερα...

Τον Μάρτιο του 1964 ένας άλλος Βασιλιάς, ο Παύλος, βρίσκεται πολιτικά αντιμέτωπος με την κυβέρνηση του Γεώργιου Παπανδρέου.

Η υγεία του Βασιλιά απ' τις αρχές του έτους ήταν κρίσιμη (όντως κι όχι "μαϊμού") και το τέλος του είναι κοντά.

Να μια καλή ευκειρία για πολιτική εκμετάλλευση της αρρώστιας!

Η βασίλισσα Φρειδερίκη και οι αυλικοί δίνουν εντολή στο αντιτορπιλικό "Ιέραξ" να μεταφέρει την εικόνα της Παναγίας της Τήνου στην Αθήνα.

Την παραλαμβάνει ο αρχιεπίσκοπος, την παραδίδει στο Διάδοχο που με πομπή τη μεταφέρει στα Ανάκτορα.

Αυτή τη φορά η συμμετοχή του κόσμου ήταν πενιχρή και δεν επέτρεψε να δοθούν πολιτικές προεκτάσεις όπως το 1915...

Πικρό χαμόγελο...

Διαβάζω τον ημερήσιο και κυριακάτικο τύπο και χαμογελώ πικρά...

Ο πρωθυπουργός, λένε τα ρεπορτάζ, τονίζει σε κάθε ευκαιρία πως στην παρούσα φάση αν προέτασσε την επαναδιαπραγμάτευση θα έθετε σε κίνδυνο την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη!

Με άλλα λόγια... από το 2010 μέχρι σήμερα, που είτε πολεμούσε το μνημόνιο είτε υποσχόταν επαναδιαπραγμάτευση, έθετε σε κίνδυνο τα συμφέροντα της Ελλάδας!

Ένας σχολιαστής επισημαίνει: "ο μεγαλύτερος εχθρός του σημερινού Σαμαρά είναι ο χθεσινός Σαμαράς".

Και λίγο πιο κάτω ακολουθεί η είδηση: η παρουσία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ θα είναι "αστραπιαία"! Θα πάει, θα κάνει κάτι τυπικά για λίγες ωρίτσες... κι αμέσως επιστροφή στην ασφάλεια του Μαξίμου!

Αχ Αντωνάκη....

Δεν "τραβάει" η dream team!

Στις τελευταίες εκλογές βάλαμε στην άκρη τις αμαρτίες του παλαιοκομματισμού για να μην πειραματιστούμε με το μέλλον μας.

Επιλέξαμε το πλέον έμπειρο πολιτικό προσωπικό και του δώσαμε εντολή να συνεργαστεί.

Ουσιαστικά ρίξαμε στο γήπεδο μια πολιτική dream team προσδοκώντας ανάλογα και άμεσα αποτελέσματα.

Η "ομάδα" ακόμα ψάχνει τα βήματά της.

Στερείται συνοχής και μάλλον αλληλοϋποβλέπεται.

Και το χειρότερο: δεν τολμά να μας πει όλη την αλήθεια.

Όπως, π.χ., πως το μέλλον μας δεν είναι στο ευρώ.

Και πως η κρίση δεν είναι μια μπόρα που θα περάσει και θα ξαναγίνουμε μια δυτική χώρα με οικονομία σοβιετικού τύπου...

Τι συμβαίνει στη Συρία;

 

Όταν οι Δυτικοί μιλούν για "εκδημοκρατισμό της Μέσης Ανατολής" ουσιαστικά εννοούν την ισλαμοποίησή της!

Γιατί, αν επικρατήσει η αρχή της πλειοψηφίας, είναι μαθηματικά βέβαιο πως οδηγούμαστε στη "σαρία" (δηλαδή στον Ισλαμικό Νόμο). 

Στις χώρες αυτές, δυστυχώς, το δίλημμα δεν είναι Δημοκρατία ή Δικτατορία, αλλά Θεοκρατία ή Ειρήνη! 

Με άλλα λόγια Δημοκρατία=Θεοκρατία και Δικτατορία=Ειρήνη... 

Το καθεστώς Άσαντ είναι δικτατορικό. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό. 

Η πτώση του όμως σημαίνει διάσπαση της Συρίας: Σε ένα κράτος Αλεβιτών-Χριστιανών-Δρούζων στα παραθαλάσσια, υπό την προστασία της Ρωσίας, και σ' ένα άλλο, Ισλαμικό-Σουνιτικό στην ενδοχώρα, που ενδεχομένως ενωθεί με το Σουνιτικό Ιράκ... 

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι σημαίνει να είσαι Σύρος σήμερα. 

Αγνοώ ποια δύναμη μπορεί να μετατρέψει ένα άθροισμα θρησκευτικών αλληλοσυγκρουόμενων μειονοτήτων σε ενιαίο έθνος...

Το καθεστώς Άσαντ είναι και εκκοσμικευμένο.

Τα θρησκευτικά κόμματα απαγορεύονται, πολλοί Χριστιανοί συμμετέχουν στην Κυβέρνηση, Χριστούγεννα και Πάσχα είναι επίσημες αργίες, κι αν δεν κάνω λάθος οι γυναίκες απέκτησαν εδώ το δικαίωμα ψήφου πριν τις Γαλλίδες...

Ο ιδρυτής του κόμματος Μπάαθ ήταν Χριστιανός.

Η Συρία κι ο Λίβανος είναι οι μόνες χώρες της περιοχής που οι μη μουσουλμάνοι αναπνέουν ακόμα ελεύθερα!

Πτώση του καθεστώτος Άσαντ σημαίνει εξαφάνιση του χριστιανικού στοιχείου.

Όπως ακριβώς συνέβη στο Ιράκ...

Δεν γίνεται διαπραγμάτευση χωρίς την απειλή ρήξης!

Χωρίς το ενδεχόμενο και την προοπτική μιας ρήξης δεν μπορεί να υπάρξει διαπραγμάτευση.

Αυτό ισχύει σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Ο μόνος λόγος να διαπραγματευτεί μαζί σου η άλλη πλευρά είναι να φοβάται πως αν δεν το κάνει θα επέλθει ρήξη.

Αν κάποιος δηλώνει πριν καν διαπραγματευτεί πως δεν θα κάνει ρήξη, ουσιαστικά αποδέχεται πως ό,τι κι αν του δώσουν (ή δεν του δώσουν) θα το δεχτεί.

Αλλά αυτό δεν είναι διαπραγμάτευση αλλά απλό αίτημα...

Απ' την "επαναδιαπραγμάτευση" στην "πιστή τήρηση του Μνημονίου"!

Από το 2010 ο κ. Σαμαράς υποσχόταν "επαναδιαπραγμάτευση", "ανάπτυξη", "άλλα μίγματα πολιτικής".

Προεκλογικά έθεσε στην κρίση του λαού τα περίφημα ... "18 μέτρα-παρεμβάσεις" που θα αποτελούσαν τη βάση της "νέας επαναδιαπραγμάτευσης" και θα ακύρωναν σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές των Μνημονίων (που, σημειωτέον, είχε κι ο ίδιος υπογράψει τον Φλεβάρη του 2012)!

Ο σημερινός πρωθυπουργός άφηνε σαφώς να εννοηθεί πως είχε εξασφαλίσει τη συναίνεση των δανειστών.

Και διαβεβαίωνε πως τα "18 μέτρα" είναι απολύτως ρεαλιστικά και πλήρως κοστολογημένα...

Απ' την επόμενη των εκλογών παρακολουθούμε μια ακόμη εντυπωσιακή "κωλοτούμπα" του Σαμαρά, απ' αυτές που ειδικεύονται, άλλωστε, όλοι οι εκπρόσωποι του παρηκμασμένου πολιτικού μας κόσμου...

Πάθος για εξουσία...

Ο Σαμαράς αποτελεί τον κλασσικός εκπρόσωπο του μαύρου παλαιοκομματισμού.

Θεωρούσε υποχρέωση της ιστορίας να τον αναδείξει πρωθυπουργό...

Κι απ' την αρχή της πολιτικής του καριέρας έψαχνε για ένα "όχημα" που θα τον οδηγούσε με ασφάλεια στον κυβερνητικό θώκο.

Αρχικά επένδυσε στο "βορειοηπειρωτικό". Η κατάρρευση όμως του αλβανικού καθεστώτος δεν του άφησε μεγάλα περιθώρια ν' "αρμέξει" από την "αγελάδα" του εθνικισμού.

Πρόλαβε όμως ως Υπουργός Εξωτερικών ν' ανοίξει διάπλατα τα σύνορά μας για να μπουν ελεύθερα οι "Βορειοηπειρώτες αδελφοί μας".

Αλλά πριν απ' αυτούς φρόντισαν να μπουν όλοι οι ισοβίτες των αλβανικών φυλακών...

Στη συνέχεια επένδυσε στο "μακεδονικό".

Έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη και επέτρεψε να γιγαντωθεί ένα εθνικό και διπλωματικό πρόβλημα στα βόρεια σύνορά μας που ακόμα το πληρώνουμε πανάκριβα...

Στον αγώνα του για την αρχηγία της Ν.Δ. ύψωσε τη σημαία εναντίον των "κομματικών τζακιών".

Αλλά στις τελευταίες εκλογές δεν υπήρξε εκλογική περιφέρεια που να μην κυριαρχούν οι γόνοι των μεγάλων "γαλάζιων βαρονιών"...

Όταν η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου έδινε μόνη στο εξωτερικό και στο εσωτερικό τον αγώνα του Πρώτου Μνημονίου, ο Σαμαράς έμοιαζε με καρχαρία που μύρισε αίμα.

Αδιαφόρησε για το εθνικό συμφέρον και ύψωσε τις "αντιμνημονιακές σημαίες" περιμένοντας να του στρώσουμε το κόκκινο χαλί της εξουσίας.

Βέβαια, το Φλεβάρη του 2012 αναγκάστηκε να κάνει τη μεγάλη "κολοτούμπα", να υπογράψει φαρδιά-πλατιά το Δεύτερο Μνημόνιο και να υιοθετήσει όλη τη μέχρι τότε επιχειρηματολογία του ΠΑΣΟΚ.

Σαμποτάρισε και τελικά πέτυχε τον τερματισμό του βίου της κυβέρνησης Παπαδήμου, ευελπιστώντας στη δική του αυτοδυναμία.

Πριν της εκλογές της 6ης Μαΐου εμφάνισε το γνωστό πλέον οφθαλμολογικό πρόβλημα.

Το απέκρυψε απ' το λαό κι αρνήθηκε να υποβληθεί στην αναγκαία θεραπεία φοβούμενος μην χάσει το τραίνο της εξουσίας.

Προτίμησε να μην λείψει απ' τις προεκλογικές του συγκεντρώσεις κι ας έμενε η χώρα χωρίς εκπροσώπηση στις επόμενες κρίσιμες συναντήσεις κορυφής των χωρών της Ε.Ε.

Το προσωπικό και κομματικό συμφέρον πρώτα και πάνω απ' όλα!

Με την Ελλάδα και τους Έλληνες θ' ασχολούμαστε τώρα;

Νίκη του Ιταλο-ισπανικού άξονα!

Η κα Μέρκελ ήταν και είναι κατηγορηματικά αντίθετη σε κάθε μέτρο "βραχυπρόθεσμης σημασίας" πριν εξασφαλιστεί η μόνιμη δημοσιονομική πειθαρχία των μελών της Ευρωζώνης.

Η επιμονή Μόντι-Ραχόι έκαμψε τις αντιδράσεις της.

Ενώ ο Γάλλος Ολάντ έμεινε ουσιαστικά στην κερκίδα των παρατηρητών.

Οι τελευταίες εξελίξεις αποδεικνύουν τη μεγάλη ρευστότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής.

Η Ελλάδα μπορεί να βγει κι αυτή κερδισμένη στις διαπραγματεύσεις που θα ακολουθήσουν, αν διαθέτει:

α) ποιοτικό στρατηγικό σχεδιασμό

β) ευφυϊα τακτικής

γ) εσωτερική σύμπνοια

Καλορίζικη η νέα μας κυβέρνηση!

Και θα τη στηρίξουμε ειλικρινά και απροφάσιστα.

Τουλάχιστον μέχρι το Δεκέμβρη και την ψήφιση του νέου προϋπολογισμού.

Συμφωνούμε με την απόφαση του ΠΑΣΟΚ να μην συμμετάσχει στο κυβερνητικό σχήμα.

Όλα τα κόμματα εξουσία πρέπει σε τακτά διαστήματα να αποτοξινώνονται απ' το μικρόβιο του κυβερνητισμού.

Αυτή άλλωστε ήταν και η θέληση του λαού.

Απ' τους υπουργούς, αν εξαιρέσεις το Ναπολέοντα-Αβραμόπουλο και τον Κόκκινο Πάνο (εκπρόσωπους του μαύρου παλαιοκομματισμού), οι υπόλοιποι τρώγονται...

Ο Σαμαράς είναι το "αναγκαίο κακό" αυτής της κυβέρνησης. Άνθρωπος νωθρός στο μυαλό, χωρίς έμπνευση και φαντασία, μέχρι πιτσαρία μπορεί να διευθύνει...

Στις 6 Μάη ήταν τελειωμένος πολιτικά. Αλλά τον ανέστησαν (και μαζί του όλη τη "μαύρη Δεξιά") οι συριζίτικοι ερασιτεχνισμοί.

Ο Βενιζέλος κινεί ουσιαστικά τα νήματα της νέας κυβέρνησης. Είναι ο ευφυέστερος πολιτικός αρχηγός, με συγκρότηση, εμεπειρία, ευλιγισία, πολιτικό ένστικτο και εκτόπισμα.

Ο Κουβέλης θα πρέπει να μας εξηγήσει γιατί δεν έκανε το Μάη αυτό που κάνει τώρα.

Γιατί έπρεπε να γίνουν δεύτερες εκλογές και να γιγαντωθεί η Δεξιά κι ο Σύριζα; Μεγάλη η προσωπική του ευθύνη...

Ο Σύριζα πήρε τη μόνη θέση που πράγματι επιθυμούσε και αξίζει: αυτή του ανεύθυνου οφ σάιντ.

Το ΚΚΕ θα περάσει σίγουρα τις δυσκολότερες στιγμές της μεταπολιτευτικής του ιστορίας.

Θα αντιμετωπίσει το φάσμα της πολιτικής εξαφάνισης.

Κάποτε θα συνέβαινε κι αυτό. Ήταν θέμα χρόνου...

Η Χρυσή Αυγή περνάει το μήνα του μέλιτος.

Για κάποιο διάστημα θα κερδίζει το ενδιαφέρον και θα συγκινεί με το δυναμισμό της.

Η "σφριγηλή νεότητα" που εκπέμπει κερδίζει τις εντυπώσεις έναντι του μαραμένου πολιτικού μας συστήματος.

Θα κάνει κι αυτό το φαινόμενο τον κύκλο του. Σαν την ίωση.

Αλλά σύντομα θα επέλθει κορεσμός, απομυθοποίηση, παρακμή.

Έτσι είν' η ζωή...

Και τώρα, τι ψηφίζουμε;

Η λέξη "επανάσταση" έχει χάσει το νόημά της.

Άλλωστε ποτέ μου δεν τη γούσταρα αυτή τη λέξη.

Δεν τη βρίσκω με εμφυλιακό μίσος, αφόρητη βεβαιότητα, αίμα, υπερτροφικό εγώ, άμυαλους εξεγερμένους, αγαρμποσύνη, κουρελαρία...

Ο Στέλιος Ράμφος έλεγε πως η σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να φτουρίσει στην Ελλάδα. Γιατί παραπέμπει σ' έναν ψυχρό ορθολογισμό που ο Έλληνας ενδόμυχα απορρίπτει.

Γι' αυτό και προτιμάμε έναν σοσιαλισμό λατινοαμερικανικού τύπου. Έναν σοσιαλισμό λαϊκίστικο, πελατειακό, ουσιαστικά αποϊδεολογικοποιημένο.

Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία απαιτεί γνώσεις, καλλιέργεια, μετριοπάθεια. Δηλαδή ιδιότητες που δεν διαθέτουν οι Έλληνες.

Η σοσιαλδημοκρατία στηρίζεται σ' ένα συγκεκριμένο κοινωνικό συμβόλαιο: το κοινωνικό κράτος μεγαλώνει όσο το επιτρέπει η παραγωγική βάση του ιδιωτικού τομέα. Όχι παραπάνω...

Στη χώρα μας επικράτησαν άλλες λογικές: του γρήγορου και εύκολου πλουτισμού, του αριστερόστροφου και σπάταλου κρατισμού, της διαχείρισης μιας επίπλαστης ευμάρειας.

Όλο αυτό το σκηνικό αφυδάτωσε τη σκέψη μας. Μόνο κόμματα "ασιατικού δεσποτισμού" μπορούσαν να ευημερίσουν.

Δεν υπήρξε σοβαρή εργατοϋπαλληλική τάξη που να εργάζεται σε παραγωγικές-ανταγωνιστικές επιχειρήσεις.

Ούτε νέοι που να πηγαινοέρχονται στο εξωτερικό και να διαμορφώνουν μια πιο ανοιχτή και κοσμοπολίτικη κουλτούρα.

Και μοιραία μείναμε στη μούντζα, στα γιούχα, στην κινδυνολογία και στην συνομοσιολογία...

Η σημερινή Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει μεταπολεμικά η πολιτική μας ζωή!

Ευτυχώς δεν υπάρχει περίπτωση να κυβερνήσουν αυτοδύναμα.

Η πρότασή μας για τις εκλογές της Κυριακής είναι "αμυντική": ψηφίζουμε ένα απ' τα δύο σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, ΠΑΣΟΚ ή ΔΗΜΑΡ.

Το ΠΑΣΟΚ εξάντλησε τον ιστορικό του κύκλο, έχασε το δυναμισμό και τις κοινωνικές του αναφορές.

Αλλά τώρα, την ύστατη στιγμή, μπορεί να προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες.

Είτε στα πλαίσια μιας κυβέρνησης ΝΔ, αποτελώντας το ανάγκαιο ανάχωμα στην επέλαση της φασίζουσας "λαϊκοδεξιάς".

Είτε στα πλαίσια μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, καθησυχάζοντας την εγχώρια αστική τάξη και τους ξένους δανειστές.

Απ' την άλλη, ο "μπάρμπα Φώτης της φορμόλης" και το "κόμμα της ναφθαλίνης", η ΔΗΜΑΡ, αποτελούν σύμβολα της ευπρεπούς αλλά απόλυτης πολιτικής ακινησίας.

Χρειάζονται όμως ως αναγκαίοι εξισορροπητικοί παράγοντες των αλλοπρόσαλλων και υστερικών συριζίτικων συνιστωσών.

Τέλος, απ' τους δύο αυτούς πολιτικούς χώρους, κι απ' όσους "Οικολόγους" εξασφαλίσουν πιστοποιητικό ψυχικής υγείας, θ' αρχίσει απ' τη Δευτέρα η συγκρότηση μιας νέας και πιο σύγχρονης ελληνικής κεντροαριστεράς.

Πρέπει να εκπαιδευτούμε στη συνεργασία...

Είμαι ένας απλός, συνηθισμένος και καθημερινός άνθρωπος.

Που βρίσκεται σε μια ηλικία σχετικά κατασταλαγμένη.

Δηλαδή έχει ήδη διαμορφώσει το 90% των πολιτικών, κοινωνικών, ηθικών, θρησκευτικών και ποδοσφαιρικών του πεποιθήσεων.

Απ' το πρωί μέχρι το βράδυ επικοινωνώ, συνεργάζομαι και συναλλάσσομαι με "κάθε καρυδιάς καρύδι".

Γεωργιανούς μαφιόζους, θεούσες του ελέους, Πακιστανούς ισλαμιστές, φασίστες, ανάρχες, αδελφές, βάζελους και πουτάνες...

Κι όμως, ο καθένας μας κάνει τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς του, δείχνει κατανόηση και ανοχή, αποδέχεται τις ιδιαιτερότητες του άλλου, χτίζουμε στα κοινά σημεία και το πράμα τσουλάει μια χαρά...

Γιατί έτσι ακριβώς είν' η ζωή!

Μόνο από Ελληναράδες πολιτικούς ακούς συνέχεια το "εμείς δεν συνεργαζόμαστε με τους άλλους"!

Κι αυτό το προβάλλουν ως μαγκιά, ασυμβίβαστο πνεύμα, ηρωισμό.

Ενώ είναι κάτι το εξωπραγματικό και παρανοϊκό.

Είναι άρνηση των νόμων της ζωής!

Όχι στα "κόμματα της φασολάδας"!

Εμείς το κάναμε το χρέος μας και τιμωρήσαμε το δικομματισμό.

Και δώσαμε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας που θα πάλευε ν' αλλάξει προς το καλύτερο τα Μνημόνια, τα Μεσοπρόθεσμα και τα ... κακά της μοίρας μας!

Κάποιοι, όμως, δεν έκαναν το καθήκον τους.

Είτε καβάλησαν το καλάμι είτε θεώρησαν πως η πολιτική καριέρα είναι μια πορεία εκ του ασφαλούς, χωρίς ρίσκο και κόστος.

Τα κόμματα της "λεβέντικης μοναξιάς" (Αλέκες, Τσίπρες και Καμμένοι) θέλουν να κρατήσουν απόσταση ασφαλείας απ' την εξουσία. Για να μην απομυθοποιηθεί τραγικά η ανόητη επιχειρηματολογία τους.

Κι ο Κουβέλης δέχεται να γίνει πρωθυπουργός αλλά με έναν όρο: να μην έχει αντιπολίτευση!

Είναι απίστευτοι οι άνθρωποι...

Και μας καταδικάζουν σε παρατεταμένη ακυβερνησία.

Και αναγκάζουν τη χώρα μας να εκπροσωπηθεί στην κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής στις 23 Μαϊου από έναν ανώτατο δικαστικό! Δηλαδή, ουσιαστικά, να μείνει χωρίς εκπροσώπηση...

Και να 'μαστε πάλι μπροστά από μια κάλπη.

Μόνο που αυτή τη φορά το ζητούμενο δεν είναι η καταδίκη του δικομματισμού.

Αλλά ο σχηματισμός μιας βιώσιμης κυβέρνησης που θα παλέψει σε δυο μέτωπα:

α) στο εξωτερικό, δίπλα στο σοσιαλιστή πρόεδρο της Γαλλίας, στο συνασπισμό των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών-πρασίνων και στις άλλες χώρες-"γουρούνια" της περιφέρειας.

β) στο εσωτερικό, για ανάπτυξη με δημοσιονομική σταθερότητα.

Τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά να υπάρχει τουλάχιστον καλή θέληση.

Και τα κόμματα της λαϊκιστικής Δεξιάς και της ψυχασθενικής Αριστεράς δεν την έχουν.

Δυστυχώς νομίζουν πως οι λιτότητες και τα Μνημόνια ανατρέπονται με πορδές, μετά από υπερβολική κατανάλωση "πατριωτικής φασολάδας"!

Ειδικά για τα κόμματα της ψευτοαριστεράς, πολύ σύντομα ο "κήπος με τα ρόδα" θα αποδειχτεί "βάλτος με τ' αγγούρια"...

Είμαστε Έλληνες; Απόδειξη!

Τις τελευταίες μέρες φίλοι, γνωστοί και συγγενείς με "έφαγαν" να μεταφέρω τις καταθέσεις μου στο εξωτερικό!

Αυτό δεν πρόκειται να γίνει!

Σε τούτη τη χώρα έζησα φτωχός, σε τούτη έφτιαξα ό,τι έφτιαξα, σε τούτη και θα ξαναφτωχύνω αν χρειατεί.

Θυμάμαι πώς έβγαλα το Δημοτικό στο Καρπενήσι.

Με δυο ζευγάρια παπούτσια. Με αυτά πήγαινα σχολειό, μ' αυτά έπαιζα μπάλα, με τα ίδια πήγαινα και στην εκκλησιά.

Καινούργιο ρούχο δεν φόρεσα ποτές. Πάντα έβαζα ό,τι δεν έκανε στο μεγαλύτερο αδελφό μου.

Στη δευτέρα Δημοτικού μάς πήρε ο πατέρας μας δώρο μια δερμάτινη μπάλα. Την κρατήσαμε πέντε χρόνια. Τον τελευταίο δεν υπήρχε καν δέρμα. Όλο μπαλώματα με μεσινέζα και σακοράφα...

Η Ελλάδα με μεγάλωσε, η Ελλάδα με σπούδασε, αυτή με έκανε ό,τι είμαι, και σ' αυτήν (και στην οικογένειά μου) χρωστάω τα πάντα.

Ούτε μισό ευρώπουλο δεν θα πάω στην Ελβετία ή στη Γαλλία ή στην Κύπρο.

Ο βοναπαρτισμός του ΣΥΡΙΖΑ...

Στις εκλογές του 1950, αν δεν κάνω λάθος, βγήκε δεκακομματική Βουλή.

Και τότε, ο προπολεμικός δικομματισμός έφαγε γερό χαστούκι: Λαϊκό Κόμμα και Φιλελεύθεροι πήραν 18% και 17% αντίστοιχα.

Όμως, τα υπόλοιπα κόμματα τα θαλάσσωσαν.

Αποτέλεσμα; Στις εκλογές του 1952 ο δεξιός Παπάγος σάρωσε με 53%...

Κάνουμε ένα άλμα κι ερχόμαστε στο καλοκαίρι του 2007.

Η Ελλάδα καίγεται αλλά ο Καραμανλής, αν και πολιτικά πανίσχυρος, προκηρύσσει στις 16 Αυγούστου (!) πρόωρες εκλογές για τις αρχές Σεπτεμβρίου. Ήθελε, βλέπετε, να προλάβει την οικονομική κρίση.

Πέφτει η πρόταση για προεκλογική συνεργασία ΠΑΣΟΚ-Σύριζα και μετεκλογική κυβέρνηση συνεργασίας. Ο Συρ. την απορρίπτει και το αποτέλεσμα γνωστό...

Κι ερχόμαστε στο σήμερα.

Είπαμε να δώσουμε ένα τέλος στον παρηκμασμένο δικομματισμό.

Και κάναμε το χρέος μας, ψηφίσαμε ο καθένας ανάλογα με τη συνείδησή του, την κουλτούρα και την αισθητική του, και βγάλαμε τον Σύριζα αξιωματική αντιπολίτευση. Δηλαδή "κυβέρνηση εν αναμονή"!

Αλλά, για μια ακόμη φορά αποδείχτηκε πως "τα παιδία παίζει".

Τα τσιπράκια ντύθηκαν Βοναπάρτηδες, καβάλησαν τα καλαμάκια τους, την είδαν ωραίοι και μοιραίοι, κι είπαν να τζογάρουν με τις ζωούλες, τις δουλίτσες και τα βασανάκια μας...

Κοιτάξτε... Με τον Τσίπρα έχω ένα κοινό σημείο. Ήμασταν και οι δύο στην ΚΝΕ στο Γυμνάσιο (εγώ πριν απ' αυτόν, στον τότε "κόκκινο Βύρωνα", αυτός, φαντάζομαι, σε μια πιο κουλ συνοικία...). Άρα ξέρω καλά πώς σκέφτεται κι ενεργεί.

Λοιπόν, όπως ξανάγραψα, το ΚουΚουΕ είναι "σοφό" κόμμα και μεγάλο πανεπιστήμιο!

Ξέρει μέχρι πού μπορεί και πρέπει να φτάσει.

Εκεί γύρω στο 10% βολεύεται κι είναι ευχαριστημένο.

Ζαλίζεται στα ύψη, δεν ξέρει (και δεν θέλει) να διαχειριστεί υψηλά ποσοστά και κρίσιμους κοινοβουλευτικά και πολιτειακά ρόλους.

Γι' αυτό, αν καμιά φορά σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και φυσήξει αέρας στα πανιά του, αρχίζει τα "λάθη" για να επιστρέψει στα κυβικά του.

Τέτοια νοοτροπία έχουν οι τσίπρηδες. Μια φορά Κνίτης, για πάντα Κνίτης!

Οι άνθρωποι αυτοί είναι μόνο να παλεύουν για το 3% και την είσοδο στη Βουλή.

Να το παίζουν προοδευτικοί στα μπαράκια, να φλομώνουν τις γκόμενες στη μαλακία και να κάνουν αφ' υψηλού κριτική και ηθικολογία στους άλλους! Σαν τον μακαρίτη τον Χριστόδουλο που κουνούσε επικριτικά και απειλητικά το δάχτυλο...

Κατά τα λοιπά ... δεν μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρο!

Επικίνδυνο πισωγύρισμα...

 

Την τελευταία εβδομάδα είχαμε τρεις θετικές εξελίξεις:

α) Στη Γαλλία κέρδισε τις εκλογές ο σοσιαλιστής Ολάντ.

β) Στην Ελλάδα ηττήθηκε ο δικομματισμός.

γ) Στη Ρηνανία-Βεστφαλία έφαγε μεγάλη ήττα η Μέρκελ, η "βασίλισσα της λιτότητας".

Κι ενώ όλα έδειχναν πως κάτι καλό "κινείται", κάποιοι έβαλαν πάλι την ουρίτσα τους για να μας γυρίσουν πολλά χρόνια πίσω!

Πρωτίστως ο ΣΥΡΙΖΑ, και κατά δεύτερο λόγο η ΔΗΜΑΡ, θέλουν να τα τινάξουν όλα στον αέρα.

Τούτη την ώρα που, για πρώτη φορά εδώ και τρία χρόνια, πάνε ν' αλλάξουν προς το καλύτερο οι συσχετισμοί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Που το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Πειθαρχίας πνέει τα λοίσθια!

Όχι, βέβαια, με την πρωτοβουλία του "Αντωνάκη της φακής", του "Αλέξη της δραχμής" ή του "κουστουμαρισμένου τίποτα", δηλ. του Κουβέλη.

Αλλά υπό την καθοδήγηση του σοσιαλιστή Γάλλου Προέδρου και των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών.

Τούτη την ώρα η Ελλάδα είχε όσο ποτέ ανάγκη μιας κυβέρνησης ισχυρής στο εσωτερικό και αξιόπιστης στο εξωτερικό.

Που θα ήταν παρούσα στους  χώρους που θα εξελιχθούν οι μελλοντικές ενδοευρωπαϊκές συγκρούσης, με όπλο της και το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα, στο πλευρό των δυνάμεων της αναθεώρησης.

Δυστυχώς, η ελληνική ψευτοαριστερά διέπραξε ένα ακόμα ιστορικό σφάλμα!

Ανάλογο μ' εκείνο του 1946!

Τότε που επέλεξε "ν' αλλάξει τον ρου της ιστορίας", αγνοώντας πως η ευρωπαϊκή πίτα είχε ήδη μοιραστεί και οι συνασπισμοί είχαν τσιμενταριστεί!

Αποτέλεσμα; Καταστράφηκε η Ελλάδα, καταστράφηκε κι η ελληνική Αριστερά....